Του Γιάννη Σερέτη
Ηξεραν ότι θα πάνε για μάχη. Με το σώμα και το μυαλό στον αγωνιστικό χώρο, με τη φωνή και το συναίσθημα από την κερκίδα. Δεν είναι εύκολο να ξέρεις ότι μπαίνεις σε ένα ματς για να υποφέρεις. Για να αντέξεις. Για να μην λυγίσεις, κι όχι για να κυριαρχήσεις. Δεν είναι εύκολο να μείνεις σταθερός για 95 λεπτά στο πλάνο ως παίκτης, να στηρίζεις και να φωνάζεις αδιάλειπτα ως οπαδός.
Αντεξαν μαζί, νίκησαν μαζί
Ηταν από τις βραδιές που ομάδα και οπαδοί υπέφεραν μαζί. Αντεξαν μαζί. Και στο τέλος, σαν ο Θεός του ποδοσφαίρου να έχει αποφασίσει για την επιβράβευση του μαχητή και όχι του «καλύτερου», 30.000 άνθρωποι μαζί βρέθηκαν απέναντι στον Πάου Λόπεθ. «Δεν γίνεται να το χάσει» όπως αποτυπώθηκε από έναν φίλο του Παναθηναϊκού σ’ ένα από τα εκατοντάδες βιντεάκια που αναρτήθηκαν χθες στα social media από οπαδούς του Τριφυλλιού τη στιγμή που ο Ταμπόρδα έπαιρνε τις ανάσες του έχοντας στήσει την μπάλα στην άσπρη βούλα. Και δεν το έχασε ο Αργεντινός που προοριζόταν για δανεικός τον Ιανουάριο!
Το πλάνο, η πίστη, η φυσική κατάσταση, οι καλύτεροι
Ηταν τυχερός ο Παναθηναϊκός χθες επειδή σκόραρε με πέναλτι στη μοναδική φάση του στο β’ ημίχρονο; Ηταν τυχερός επειδή νίκησε έχοντας δημιουργήσει δύο ευκαιρίες σε όλο το ματς; Όχι βέβαια. Την πήρε τη νίκη με το μυαλό του, με το σώμα του, με την ψυχή του, με τους οπαδούς του. Με τη συγκέντρωση, τη μαχητικότητα, την υπομονή, την αντοχή στην πίεση του αντιπάλου, με την καρδιά του. Και ασφαλώς με το ποδοσφαιρικό του σχέδιο. Ισως σε κάποιους να μην αρέσει, μα βάσει του διαθέσιμου ρόστερ άλλο σχέδιο που θα μπορούσε να αποδειχθεί αποτελεσματικό απέναντι σ’ αυτή την Μπέτις, δεν μπορώ να φανταστώ. Μπορώ να φανταστώ καλύτερη αξιοποίηση της ταχύτητας του Πελίστρι και του εκρηκτικού συνδυασμού δύναμης/ταχύτητας του Τετέι στο πρώτο ημίχρονο, όταν ακόμα ο Παναθηναϊκός αγωνιζόταν με 11 VS 11. Αυτό, ναι. Αλλά όχι κάτι πολύ περισσότερο χωρίς τον Μπακασέτα, με αμυντικούς μέσους δυο δημιουργικούς χαφ (Σάντσες – Τσέριν), χωρίς αναπληρωματικούς ακραίους μπακ, με στόπερ τον Καλάμπρια και τον Κάτρη, παίζοντας με δέκα παίκτες από το 59’.
Λαφόν ο κορυφαίος, Ταμπόρδα τρομερός, Καλάμπρια – Ινγκασον – Κάτρης σχεδόν αλάνθαστοι μετά το «παγωμένο» πρώτο δεκάλεπτο, Τετέι – «τανκ», Σφιντέρσκι man of the match. Mα περισσότερο από τα πρόσωπα, είναι ολοφάνερο ότι έχει αλλάξει η ομάδα. Και δεν αναφερόμαστε στα τεχνικά ζητήματα ή στην καθιέρωση του 3-4-3. Αλλά στην αύρα της. Στο κέφι της. Στην πίστη του ενός προς τον άλλο και όλων προς το σχέδιο του προπονητή: φαίνεται στην αμυντική τους συνέπεια, στη σωματική προσπάθεια, στο ποδοσφαιρικό φιλότιμο για κάθε μπάλα που διεκδικείται, για κάθε κάλυψη του συμπαίκτη. Στην αυτοπεποίθησή της. Και ασφαλώς, σταδιακά, στη φυσική της κατάσταση: πρώτη αλλαγή στο 83’ με δέκα παίκτες κι όμως άντεξαν όλοι!
Ενισχυμένος στη ρεβάνς
Πιθανότατα αυτό το γκολ δεν θα είναι αρκετό για να προκριθεί ο Παναθηναϊκός. Θα χρειαστεί κι άλλο στη Σεβίλλη. Εκεί, όμως, ο πάγκος θα είναι πιο γεμάτος και η ενδεκάδα ίσως διαφορετική με Μπακασέτα, Τουμπά, Ερνάντεθ διαθέσιμους και Σιώπη – Τσιριβέγια έτοιμους πια να προσφέρουν τον… όβολό τους στη μεσαία γραμμή. Ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε ως μεγάλο αουτσάιντερ και χθες έφερε το ζευγάρι στο 50% – 50%. Αν περάσει από τη Σεβίλλη, όπως πέρασε εφέτος στα νοκ άουτ με εκτός έδρας ρεβάνς από τη Σαχτάρ, τη Σάμσουνσπορ, τη Βικτόρια Πλζεν, θα έχει πεδίο δόξας λαμπρό να διαβεί, πιθανότατα εναντίον της Φερεντβάρος, για να βρεθεί μετά από 30 χρόνια σε ημιτελικό ευρωπαϊκής διοργάνωσης.
Αν όχι, οι 30.000 οπαδοί που πήγαν στο ΟΑΚΑ και τα εκατομμύρια οπαδών του σε όλη την υφήλιο, θα κρατήσουν σ’ ένα κουτάκι των ποδοσφαιρικών τους αναμνήσεων για πάντα τη χθεσινή βραδιά. Ηταν απ΄ αυτές τις αλησμόνητες τις ευρωπαϊκές, μ’ ένα γλυκό τέλος που έπλασε ένα γλυκό όνειρο: μια όμορφη διέξοδος από την καθημερινότητα….
Πηγή: Gazzetta
