Του Βασίλη Σκουντή
«Μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια» λέει μια παροιμία την οποία ο Παναθηναϊκός διέψευσε οικτρά στη Βαλένθια…
Στην πραγματικότητα οι Πράσινοι σημάδεψαν τέσσερις στόχους και δεν πέτυχαν κανέναν από δαύτους!
- Πρώτα απ’ όλα, ηττήθηκαν…
- Δεύτερον, δεν μπόρεσαν να βαδίσουν στα χνάρια της έξοχης εμφάνιση και της εμφατικής νίκης τους πριν από 48 ώρες στη Βαρκελώνη…
- Τρίτον, απώλεσαν τις ελπίδες τους, να διεκδικήσουν, έστω και in extremis, μια θέση στην τετράδα και να γραπώσουν το πλεονέκτημα έδρας, αντ’ αυτού ελλοχεύει ο σοβαρός κίνδυνος να υποβληθούν στη βάσανο των play-ins…
- Τέταρτον που μοιάζει με τρολάρισμα και εμπίπτει στις καραμπόλες των τελευταίων αγωνιστικών: με την ήττα τους αναγκάζουν τον Ολυμπιακό να βρίσκεται σε επαγρύπνηση στο ματς με την Αρμάνι Μιλάνο, ώστε να βγει πρώτος (για Τρίτη φορά στην τελευταία τετραετία) και να επιδιώξει να ξορκίσει την κατάρα…
Ξανάπεσε στα σκληρά
Έπειτα λοιπόν από την παρέλαση στο Palau Blaugrana, ο Παναθηναϊκός ξανάπεσε στα σκληρά, αποτυγχάνοντας να διατηρήσει το momentum που (υποτίθεται πως) έτεινε να δημιουργήσει και να παίξει τα ρέστα του στον επίλογο της κανονικής περιόδου.
Αντ’ αυτού εζυγίσθη, εμετρήθη και ευρέθη ελλιπής!
Τα πράγματα είναι απλά και το τελικό σκορ, ο τρόπος που εκτυλίχθηκε το ματς και τα (στατιστικά) νούμερα εξηγούν με απόλυτη σαφήνεια το τι έκανε η Βελένθια και τι δεν έκανε ο Παναθηναϊκός…
Το «Seven seconds or less» των Σανς και της Βαλένθια
Δεν ξέρω εάν όντως η Βαλένθια παίζει το καλύτερο μπάσκετ στη διοργάνωση, όπως σχολίασε στη λήξη του ματς ο Εργκίν Αταμάν, χωρίς φαντάζομαι να επιδιώκει με αυτή τη δήλωση του να βρει άλλοθι για την ήττα…
Σίγουρα πάντως η ισπανική ομάδα παίζει ένα πολύ μοντέρνο, πολύ ποιοτικό, πολύ… αμερικάνικο και κυρίως πολύ δύσκολο σε ό,τι αφορά την αναχαίτιση του μπάσκετ που εν πολλοίς παραπέμπει στους Σανς της σεζόν 2005-2006.
Πριν από είκοσι χρόνια ο Μάικ Ντ’ Αντόνι λάνσαρε και ανήγαγε σε θυρεό της ομάδας του Φοίνιξ, τις επιθέσεις «Seven seconds or less», με πρωταγωνιστές τον Στιβ Νας, τον Σον Μάριον και τον Αμάρε Στανταμάιρ, όταν δεν βρισκόταν στα πιτς, λόγω των τραυματισμών του…
Εκείνοι οι Σανς δεν ανέβηκαν στο θρόνο, δεν έφτασαν καν στους τελικούς, αλλά άφησαν ένα αποτύπωμα που έγινε βιβλίο και ντοκιμαντέρ, αποτελώντας ένα κομμάτι της συλλογικής μνήμης του ΝΒΑ…
Η θανάσιμη πληγή
Τα θυμήθηκα όλα αυτά βλέποντας αυτό που φαντάζομαι ότι είδαν όλοι και αποτέλεσε τη διαρκή, ανοικτή, ανεπούλωτη και εντέλει θανάσιμη πληγή των επτάκις πρωταθλητών Ευρώπης…
Ποιο ήταν αυτό;
Μα φυσικά η αδυναμία τους να σταματήσουν το up tempo game των γηπεδούχων οι οποίοι βάραγαν ασταμάτητα στο ψαχνό, σκοράροντας σε ελάχιστο χρόνο και μάλιστα μετά από καλάθι που είχαν δεχθεί!
Δεν υπάρχει προπονητής στο κόσμο που να ανέχεται και να μη σιχαίνεται αυτές τις καταστάσεις και προφανώς ο (συνοφρυωμένος σε όλη τη διάρκεια του ματς) Αταμάν δεν αποτελεί την εξαίρεση του κανόνα.
Ούτως ειπείν, η Βαλένθια αφηνίασε από την αρχή, επέβαλε το αγαπημένο της run and gun, εκμεταλλεύθηκε στο έπακρο τις αργές επιστροφές του Παναθηναϊκού και τιμωρούσε συστηματικά την παραμικρή ολιγωρία του, με αιχμές του δόρατος την υπεροχή της στα ριμπάουντ (41-28), στις ασίστ (22-13) και στα τρίποντα (14/36 έναντι 6/21).
Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια
Αυτοί οι συγκεκριμένοι αριθμοί μαρτυρούν τι συνέβη, άλλωστε, σε τέτοιες περιπτώσεις, τι τα θες τι τα γυρεύεις: το γεγονός ότι οι Πράσινοι «έφαγαν» 102 πόντους και η ανημποριά τους να σταθούν ανταγωνιστικοί και να βάλουν πίεση στους αμφιτρύωνες καθιστούν περιττή και αχρείαστη την ανάγκη της οποιασδήποτε εμβριθούς ανάλυσης
Δεδομένου ότι έπειτα από 36 αγωνιστικές άπαντες γνωρίζουν τι και πώς το κάνει η Βαλένθια, ο Παναθηναϊκός όφειλε να εμφανισθεί υποψιασμένος, προετοιμασμένος και αποφασισμένος, αλλά τζίφος: αντί να μουντάρει στο γήπεδο με το στιλέτο στα δόντια και να σηκώσει αναχώματα στην άμυνα του, επέτρεψε στους οικοδεσπότες να οργιάσουν σκοράροντας 45 πόντους σε 15 λεπτά και να στήσουν από νωρίς το πάρτι τους!
Οι Λέικερς και τα αποδυτήρια
Ακόμη κι όταν, χάρη στον Τσέντι Όσμαν, η διαφορά μειώθηκε στους πέντε πόντους (66-61), η Βαλένθια απάντησε με ένα επί μέρους σκορ 22-11, προηγήθηκε με 88-72 και κλείδωσε τη νίκη, αφήνοντας τους Πράσινους να βουρλίζονται.
Το εάν «απόψε η Βαλένθια θα νικούσε ακόμη και τους Λέικερς» όπως είπε ο Αταμάν, μπορεί να το αξιολογήσει και να αποφανθεί σχετικώς ο Κέντρικ Ναν που έχει φορέσει τη φανέλα των «Λιμνάνθρωπων», αλλά απόψε έπεσε σε κενό αέρος και υπήρξε ωσεί παρών, με οκτώ πόντους και 2/10 σουτ.
Ως είθισται, ο Αταμάν δοκίμασε διάφορα σχήματα και προέβη σε αλχημείες με διαφορετικά σχήματα, αλλά από νωρίς έμοιαζε χαμένος από χέρι, καθόσον η αμυντική ανεπάρκεια και το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε κατά κράτος σε όλες τις προσωπικές φάσεις, χάριζε δεύτερες ευκαιρίες (από τα χαμένα ριμπάουντ) στη Βαλένθια και υστέρησε στο αμυντικό transition δημιούργησαν συνθήκες που βάρυναν καταλυτικά στο γίγνεσθαι της αναμέτρησης και καταδίκασαν την ομάδα του.
Με όλο τον σεβασμό μου στον Τούρκο προπονητή, αυτά είναι τα σοβαρά προβλήματα και όχι η κατάσταση των αποδυτηρίων των προπονητών στη νεότευκτη και υπερπολυτελή Roig Arena…
Οι αμνοί, τα ερίφια και το 4-0
Μ’ αυτά και μ’ εκείνα οι επτάκις πρωταθλητές Ευρώπης ξανακύλησαν κάτω από την κόκκινη διακεκομμένη γραμμή που χωρίζει τους αμνούς των playoffs από τα ερίφια των play-ins και βρίσκονται μεταξύ σφύρας και άκμονος…
Την ίδια στιγμή –κι αυτό προφανώς αποτελεί ένα παράσημο για την πάρτη της-η Βαλένθια είναι η μόνη ομάδα που δεν έχει ηττηθεί από τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό σε κανένα από τα τέσσερα μεταξύ τους ματς.
Παρεμπιπτόντως το ίδιο έχει καταφέρει και η Αρμάνι Μιλάνο σε τρία ματς κι ενώ απομένει αυτό με τον Ολυμπιακό στο Νέο Φάληρο…
Πηγή: Sport24
