Του Κώστα Παπαγεωργίου
Οι «experts» του αθλήματος και του πρωταθλητισμού λένε πως για να κατακτήσεις κάτι πραγματικά μεγάλο και σπουδαίο πρέπει να βρίσκεις τον τρόπο να κερδίζεις στην κακή σου μέρα. Σε μία βραδιά που δε θα αναπολεί κανείς το πόσο καλά έπαιξες, το πόσο ωραίο θέαμα προσέφερες στους θεατές, να έχεις τη δυνατότητα να κάνεις τη δουλειά που θα σε φέρει ένα βήμα πιο κοντά στο στόχο σου.
Είναι κάτι νύχτες στο ποδόσφαιρο που χτίζουν χαρακτήρες, μεταλλάσουν ολόκληρα DNA οργανισμών, ατσαλώνουν τους πρωταγωνιστές, δημιουργούν ολόκληρους μύθους που μνημονεύονται για χρόνια. Μία τέτοια νύχτα ήταν εκείνη της 14ης Μαρτίου στο Βόρειο Λονδίνο σε ένα φαινομενικά όχι και τόσο μεγάλο, ελκυστικό ματς στο καλεντάρι της Premier League.
Η Άρσεναλ αντιμετωπίζει την Έβερτον, καίγεται για μία ακόμη νίκη που θα την φέρει ένα βήμα πιο κοντά από την πολυπόθητη κατάκτηση του τίτλου ύστερα από 22 χρόνια και το ματς αποδεικνύεται ένα δυσεπίλυτος γρίφος. Μία σπαζοκεφαλιά, ένα ψυχοπνευματικό τεστ υπομονής, με το σκορ να έχει κολλήσει στο μηδέν και τους Λονδρέζους να ψάχνουν απεγνωσμένα αυτό το κάτι που λείπει, αυτή τη μία στιγμή έμπνευσης, τύχης, έναν ενδεχομένως άσσο από το μανίκι που θα λύσει αυτό το δύσκολο σταυρόλεξο.
Ο Αρτέτα με το ρολόι στο 74’ και με τη θηλιά να σφίγγει γύρω από το λαιμό της ομάδας του παίρνει την απροσδόκητη, τολμηρή έως και τρελή απόφαση να πετάξει μέσα στο τερέν ένα 16χρονο παιδί που έχει καταγράψει μόλις λίγα λεπτά συμμετοχές στην Premier League μέχρι τη συγκεκριμένη στιγμή.
Όχι σε έναν αδιάφορο αγώνα πρωταθλήματος χωρίς βαθμολογικό ενδιαφέρον, όχι σε ένα ματς που έχει φτάσει στις καθυστερήσεις και η ομάδα του έχει εξασφαλίσει τη νίκη, αλλά σε ένα παιχνίδι που ακροβατεί σε τεντωμένο σκοινί και διακυβεύονται οι κόποι μίας ολόκληρης σεζόν.
Σε έναν έφηβο ή νεαρό ποδοσφαιριστή η αντίδρασή του σε μία τέτοια κατάσταση μπορεί να έχει δύο μορφές. Είτε τα επίπεδα στρες και νευρικότητάς του να είναι τόσο υψηλά καθιστώντας τον μη ικανό να ανταπεξέλθει στην αφόρητη πίεση της στιγμής φοβούμενος ίσως ότι αυτή είναι η ευκαιρία του και μπορεί να μην υπάρξει άλλη στο σύντομο μέλλον, είτε να διακατέχεται από πλήρης άγνοια κινδύνου γνωρίζοντας πως το νεαρό της ηλικίας του θα αποτελέσει την ασπίδα προστασίας του, το τέλειο «άλλοθι» για να συγχωρεθεί κάθε του λάθος.
Ο Μαξ Ντάουμαν ανήκει σε μία άλλη κατηγορία. Στα 20+ χρόνια που παρακολουθώ ποδόσφαιρο δε θυμάμαι να έχω δει παίκτη αυτής της ηλικίας να δίνει μία τόσο «ζεν» παράσταση μέσα στην «κόλαση». Διότι σε μία τέτοια βρέθηκε η αγγλική ομάδα στο εν λόγω παιχνίδι με την Έβερτον, με την αδρεναλίνη, το άγχος και την αγωνία να έχει βαρέσει κόκκινο.
Ο νεαρός Άγγλος πέρασε στο παιχνίδι με την αυτοπεποίθηση, τη σιγουριά, τη νηφαλιότητα, αλλά και την ψυχραιμία ενός έμπειρου 30αρη που έχει φάει τέτοιες ποδοσφαιρικές νύχτες με το κουτάλι.
Δεν είναι μόνο το γκολ του, αυτό είναι το τελευταίο ίσως που αξίζει να κρατήσει κανείς. Ένα επιστέγασμα, μία Θεία επιβράβευση για τα όσα προηγήθηκαν ήταν.
Ο Ντάουμαν με εξαίρεση ένα κακό πλασέ υπό πολύ καλές προϋποθέσεις που κατέληξε άουτ, τα έκανε όλα τέλεια. Οι επαφές του, οι πάσες του, οι σέντρες του, ο τρόπος που ζητούσε τη μπάλα απαιτώντας την ευθύνη, η διαύγειά του στη λήψη της κάθε απόφασης, η σωστή εκτέλεση της κάθε απόφασης. Τα πάντα με τελειότητα, με τρομακτική ακρίβεια. Εκείνος ήταν που έλυσε το «γόρδιο δεσμό» σπάζοντας το μπλοκ και προκαλώντας το πρώτο τέρμα από τον Γιόκερες, εκείνος ήταν που έβαλε το «κερασάκι στην τούρτα» και σφράγισε το τρίποντο με ένα προσωπικό γκολ στα χασομέρια το οποίο μοιάζει πολύ πιο εύκολο από αυτό που είναι στην πραγματικότητα.
Μετά το τέλος του αγώνα και με την ατμόσφαιρα πάνω από το Emirates να θυμίζει μεθυσμένη πολιτεία, ο προπονητής της Arsenal δέχθηκε έναν καταιγισμό ερωτήσεων για τον μικρό, σε τέτοιο βαθμό που τον σόκαρε. Λογικό από τη μία πλευρά, γνωστή και η λατρεία των Άγγλων φιλάθλων και δημοσιογράφων για τα δικά τους παιδιά. Ο 43χρονος Βάσκος αμέσως φρόντισε να σβήσει τη φρενίτιδα και κατευνάσει τον ενθουσιασμό όλων, ακόμη και του ίδιου του ποδοσφαιριστή του απαντώντας χαρακτηριστικά πως δεν ξέρει αν πρόκειται να τον χρησιμοποιήσει ξανά για φέτος.
Στο μυαλό του προπονητή της Άρσεναλ βρίσκεται πρωτίστως η επίτευξη των υψηλών στόχων της σεζόν και δευτερευόντως η ανάπτυξη, η γαλούχηση και η καθιέρωση των νέων αθλητών του club, σκοπεύοντας με αυτή του την απάντηση να προστατέψει ακόμη και το ίδιο το μυαλό του Ντάουμαν διατηρώντας τον … επί της Γης και απόλυτα συγκεντρωμένο στις καθημερινές του υποχρεώσεις. Διότι όσο καλλιεργημένο και ώριμο να μοιάζει το ποδοσφαιρικό του μυαλό, μη ξεχνάει κανείς πως πρόκειται για το εύθραυστο μυαλό ενός 16χρονου αγοριού.
Ο Μαξ επιστρέφει στη ρουτίνα του, στο σχολείο, στις προπονήσεις, στα μαθήματα, απολαμβάνοντας και αναπολώντας πλέον το γεγονός πως βίωσε σαν άλλος Robert De Niro το απόλυτο όνειρο έστω και για λίγο, νιώθοντας στην τοποθεσία Λονδίνο βασιλιάς για μία νύχτα…
