Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Στην Ελλάδα ασχοληθήκαμε κυρίως με το ματς του Ολυμπιακού με την Λεβερκούζεν, αλλά η ενδιάμεση φάση του Τσάμπιονς λιγκ είχε κι άλλα παιγνίδια: οι ωραίες αναστατώσεις δεν έλειψαν. Η Παρί για να αποκλείσει την Μονακό και να μην γίνει η πρώτη πρωταθλήτρια Ευρώπης που θα αποκλειόταν στα play off του Τσάμπιονς λιγκ χρειάστηκε μια δεύτερη ανατροπή κόντρα στην Μονακό από την οποία βρέθηκε να χάνει με 0-1 – αυτή την φορά δεν κέρδισε αλλά έφερε μια ισοπαλία με 2-2 που της αρκούσε. Με ανατροπή έφτασε σε νίκη κόντρα στην Μπενφίκα (2-1) και η Ρεάλ Μαδρίτης που αγωνίστηκε χωρίς τον ΕμΠαπέ, ενώ η συμπολίτισσα Ατλέτικο απέκλεισε τελικά την Κλαμπ Μπριζ του εξαιρετικού Χρήστου Τζόλη κερδίζοντας την με 4-1, όχι όσο εύκολα δείχνει το τελικό σκορ. Η Νιουκάσλ έκανε την δουλειά της κερδίζοντας για δεύτερη φορά την Καραμπάκ (3-2) αλλά και η δεύτερη βραδιά των play off ανήκε κατά κάποιο τρόπο στους Ιταλούς. Είδαν την Ιντερ να αποκλείεται από την καταπληκτική Μπόντο με μια δεύτερη ήττα (αυτή τη φορά στο Σαν Σίρο με 1-2) και την Γιουβέντους να κάνει κάτι τρομερό (να φτάνει στο 3-0 απέναντι στην Γαλατά παίζοντας με 10 παίκτες), αλλά να λυγίζει τελικά στην παράταση καθώς ο Οσιμεν ήταν ασταμάτητος. Εσωσε την τιμή του ιταλικού ποδοσφαίρου η Αταλάντα που απέκλεισε την Μπορούσια Ντόρτμουντ με πέναλτι – γκολ στο 98΄αλλά οι Ιταλοί θρηνούν για τους αποκλεισμούς των μεγάλων ομάδων τους και αναρωτιούνται τι φταίει.
Το πράγμα έχει ενδιαφέρον.
Λίγους μήνες πριν
Ας πάμε μερικούς μήνες πίσω. Η Ίντερ αγωνίστηκε στα τέλη Μαϊου στον τελικό του Τσάμπιονς λιγκ με την Παρί Σεν Ζερμέν. Στον ημιτελικό είχε κάνει μια τρομερή υπέρβαση πετώντας εκτός διοργάνωσης την Μπαρτσελόνα, πράγμα που κατάφερε σκοράροντας παραπάνω στα δύο παιχνίδια με τους Καταλανούς. Το πρώτο είχε τελειώσει 3-3 και το δεύτερο 4-3 υπέρ της στην παράταση. Στον τελικό η πρωταθλήτρια Γαλλίας την κονιορτοποίησε. Η περιπέτεια της Ίντερ, που είναι η πιο σταθερή ιταλική ομάδα στην Ευρώπη τα τελευταία δέκα χρόνια τουλάχιστον και είχε αγωνιστεί σε τελικό του Τσάμπιονς λιγκ και το .. απέναντι στην Μάντσεστερ Σίτι, δείχνει το πως ιταλικές ομάδες του καιρού μας μπορούν να διακριθούν: πρέπει να βάλουν περισσότερα γκολ από τους αντιπάλους τους.
Η Ίντερ είχε προχωρήσει πέρσι στην διοργάνωση με βάση την καλή της άμυνα. Αλλά δεν της έδωσε η άμυνα την πρόκριση με την Μπαρτσελόνα: έξι γκολ δέχτηκε. Και όταν την άμυνα της την χρειάστηκε στον τελικό με την πρωταθλήτρια Παρί αυτή απλά δεν υπήρχε. Και δεν υπήρχε και στα δυο ματς με την Μπόντο: οι Νορβηγοί πέτυχαν συνολικά πέντε γκολ, όλα σχεδόν μέσα από την μικρή περιοχή. Ανοίγοντας δηλαδή την άμυνα της πρωτοπόρου του Καμπιονάτο με χαρακτηριστική ευκολία.
Αμυνα δεν έχει και η Γιουβέντους και για αυτό βασανίζεται. Σε αυτήν υπάρχουν ένας Γάλλος (ο Καλουλού), ένα Ιταλός (ο Γκάτι), ένας Αγγλος (ο Κέλι) κι ένας Αμερικάνος (ο ΜακΚένι). Το πράγμα θυμίζει εκείνα τα παλιά ανέκδοτα που όλοι αυτοί έμπαιναν σε ένα μπαρ και συναντούσαν ένα Ελληνα κτλ κτλ.
Τα ίδια με πέρυσι
Οι πρώτοι που αναγνωρίζουν την κακοδαιμονία αυτή είναι οι ίδιοι οι Ιταλοί. «Το πρόβλημα των ιταλικών ομάδων είναι οι άμυνές τους» έγραψε η Γκαζέτα Ντελο Σπορτ μετά τα πρώτα ματς των play off του Τσάμπιονς λιγκ. Τα ίδια ακριβώς η καλή εφημερίδα είχε γράψει και πέρυσι μετά τους αποκλεισμούς της Αταλάντα από την Μπριζ και της Μίλαν από την Φέγενορντ στην ίδια ακριβώς φάση της διοργάνωση. Η Μπριζ πέρσι πήγε στο Μπέργκαμο, αιφνιδίασε την Αταλάντα και από την στιγμή που άνοιξε νωρίς το σκορ έφερε το ματς στα μέτρα της: οι όποιες πιθανότητες των Ιταλών να κάνουν κάτι σπουδαίο εξαντλήθηκαν όταν ο Λουκμαν αστόχησε σε πέναλτι για να κάνει το 2-3 στο 45΄. Ακόμα μεγαλύτερο ήταν το πάθημα της Μίλαν. Προηγήθηκε κόντρα στην Φέγενορντ καλά καλά πριν αρχίσει το ματς με ένα γκολ του Χιμένεθ. Αλλά αντί να βρει δεύτερο γκολ και να απλοποιήσει τα πράγματα έδωσε αρχικά ένα ρεσιτάλ χαμένων ευκαιριών και στην συνέχεια έμεινε με δέκα παίκτες. Και το πλήρωσε ακριβά. Αποβολή (του Κέλι) και χαμένες ευκαιρίες είχαμε φέτος και στο ματς της Γιούβε με την Γαλατά: σατανική σύμπτωση. Αυτό που δεν είναι σύμπτωση είναι οι αποκλεισμοί τόσο νωρίς. Για τους οποίους σίγουρα φταίνε οι άμυνες. Αλλά και το επίπεδο του ιταλικού πρωταθλήματος.
Το επίπεδο ενός πρωταθλήματος δεν καθορίζεται από το τι θα κάνει μια ομάδα στο Τσάμπιονς λιγκ αλλά από την συνολική παρουσία των ομάδων του πρωταθλήματος στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Το πρόβλημα των Ιταλών δεν είναι ότι δεν φτάνουν εύκολα στους ημιτελικούς και στους τελικούς του Τσάμπιονς λιγκ όπως συνέβαινε από το 1987 μέχρι το 2008 περίπου: το πρόβλημα είναι ότι δεν έχουν μεγάλες διακρίσεις και στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Η Αταλάντα κατέκτησε το Europa league κερδίζοντας την Μπάγερ Λεβερκούζεν πριν δύο χρόνια και οι Ιταλοί είχαν προβάλλει αυτή την επιτυχία της ως ένα είδος επιστροφής του ποδοσφαίρου made in Italy. Την επόμενη χρονιά στους ημιτελικούς του Europa league δεν είχαν ομάδα. Πέρυσι δεν είχαν εκπροσώπηση ούτε στον τελικό του Conference league πράγμα που είχαν καταφέρει τα προηγούμενα χρόνια χάρη στις δύο άτυχες συμμετοχές της Φιορεντίνα και στη μία αλλά επιτυχημένη της Ρομά που το έχει κερδίσει. Όμως ούτε το Conference League είναι καθρέφτης ενός πρωταθλήματος. Σε αυτό συμμετέχει μόνο μία ομάδα από τα μεγάλα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Πράγμα που από μόνο του δείχνει ότι είναι και πιο εύκολο για να διακριθείς. Δεν χρειάζεται καν να προέρχεσαι από ένα μεγάλο πρωτάθλημα κι ο Ολυμπιακός το έχει αποδείξει.
Δεν είναι τυχαίο
Το παράδοξο της ιστορίας είναι ότι το διάστημα της κακής παρουσίας των ιταλικών ομάδων στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις ταυτίζεται με μια εποχή στην οποία το καμπιονάτο είναι συναρπαστικότατο. Τα τελευταία ιταλικά πρωταθλήματα κρίθηκαν πραγματικά στο νήμα. Τα διεκδίκησαν αρκετές ομάδες και η αγωνία ήταν μεγάλη μέχρι τέλους. Αλλά στα ανταγωνιστικά αυτά πρωταθλήματα δεν υπήρχαν μεγάλες ομάδες που προσπαθούσαν να τα κερδίσουν με όπλο την ποιότητα τους Υπήρξαν απλά αρκετές σχεδόν ισοδύναμες. Που είναι κάτι άλλο. Κυρίως γιατί δεν είναι ομάδες δυνατές, πλήρεις και αξιοθαύμαστες, αλλά ομάδες με προβλήματα. Διαφορετικά αλλά πολλά.
Το ακούω συχνά και στην Ελλάδα να το λένε πολλοί: «ο ανταγωνισμός» λένε «στο πρωτάθλημα δημιουργεί ομάδες οι οποίες μπορεί να διακριθούν στην Ευρώπη». Ισχύει αλλά μόνο σε μία περίπτωση που υπάρχει μια ομάδα η οποία έχοντας φτάσει σε ευρωπαϊκή διάκριση μπορεί να τραβήξει τις υπόλοιπες, να τις αναγκάσει δηλαδή να γίνουν καλύτερες για να την ανταγωνιστούν. Οι μεγάλες διακρίσεις των Ιταλών από τα μέσα της δεκαετίας του 80 και για τριάντα χρόνια είχαν να κάνουν με τα καταπληκτικά πράγματα που έκανε κυρίως η Μίλαν του Μπερλουσκόνι στο Τσάμπιονς λιγκ. Αυτή ήταν η ατμομηχανή που είχε τραβήξει όλες τις ιταλικές ομάδες που προσπαθώντας να την ανταγωνιστούν στο πρωτάθλημα, μπορούσαν να έχουν πολύ καλά αποτελέσματα στην Ευρώπη. Τώρα υπάρχουν πάρα πολλές ομάδες οι οποίες μπορεί να διεκδικήσουν το πρωτάθλημα. Αλλά από ποιον; Από την Ίντερ που πέρσι στον τελικό του Τσάμπιονς λιγκ έχασε 5-0;
Δεν είναι τυχαίο ότι στους 16 φτάνει μόνο η Αταλάντα. Το γρήγορο γκολ του Σκαμάκα εξαφάνισε το 2-0 του πρώτου ματς και μπέρδεψε την Ντόρτμουντ. Η Αταλάντα έχοντας πρόπερσι κερδίσει το Europa League έχει γνώση του πως μπορείς να προσφέρεις στον κόσμο σου μια μεγάλη βραδιά. Η Ιντερ έχει ακόμα στο μυαλό τον εφιάλτη του τελικού με την Παρί. Η Γιουβέντους απλά ζει με μνήμες…
Πηγή: Karpetshow
