Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Ο Ολυμπιακός κέρδισε ξανά τον Παναθηναϊκό στην Ευρωλίγκα με 86-80. Η νίκη του αυτή είναι η ενδέκατη στη σειρά στην Ευρωλίγκα και μπορεί να αποδειχτεί και η πιο σημαντική σε αυτό τον τρομερό κύκλο θετικών αποτελεσμάτων κυρίως γιατί βάζει τον ΠΑΟ σε μεγάλες περιπέτειες. Θα δώσει στον Ολυμπιακό την αυτοπεποίθηση που χρειάζεται για την συνέχεια, ενώ προφανώς διαγράφει και την ήττα του από τον ΠΑΟ στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδος. Χθες αποδείχτηκε ότι εκείνο το αποτέλεσμα ήταν κυρίως ήττα του Ολυμπιακού, όπως τότε είχα επισημάνει. Ο ΠΑΟ είχε απλά κάνει την δουλειά του. Πράγμα που δεν του επέτρεψε ο Ολυμπιακός χθες.
Τα διαφορετικά δεδομένα
Πριν από το παιγνίδι υπήρχε μεγάλη απορία για το πως ο Γιώργος Μπαρτζώκας θα βρει τις λύσεις στα προβλήματα που θα δημιουργούσαν οι απουσίες του Γουόκαπ και του Βεζένκοφ – αλλά και του Μόντε Μόρις που απόντος του Τεξανού θα μπορούσε να είναι χρήσιμος. Οσοι προβληματίζονταν ξεχνούσαν μερικά βασικά πράγματα. Ο Μπαρτζώκας στο να διαχειρίζεται τέτοιες καταστάσεις είναι πολύ καλός, κυρίως για ένα λόγο: γιατί οι ομάδες που δημιουργεί δεν βασίζονται σε ένα – δυο παίκτες, όσο καλοί κι αν είναι αυτοί. Προέχει πάντα η προετοιμασία, η στρατηγική κι ο τρόπος. Αυτό, η έλλειψη δηλαδή παικτών να πάρουν την ομάδα από το χέρι στα δύσκολα, μπορεί σε κρίσιμα ματς να στοιχίσει (και πολύ…), όμως από την άλλη επιτρέπει στον προπονητή να έχει πάντα την πίστη ότι σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης θα βρεθούν λύσεις και γιατί παίκτες θα κάνουν το κρίσιμο βήμα μπροστά και γιατί πάντα μπορεί να υπάρξουν τακτικές διαφοροποιήσεις που να μεταβάλουν το πρόβλημα σε αβαντάζ: αυτό ακριβώς έγινε χθες βράδυ.
Η πίστη του Μπαρτζώκα ότι οι απουσίες θα αντιμετωπιστούν με συλλογική δουλειά μεταφέρθηκε στην ομάδα. Και οι τακτικές λύσεις, όχι απλά αποδείχτηκαν ενδιαφέρουσες, αλλά αιφνιδίασαν και τον Αταμάν που έχασε ένα ημίχρονο μέχρι να καταλάβει τα δεδομένα που είχε μπροστά του.
Γιατί δεν φάνηκαν οι απουσίες
Ο Ολυμπιακός δεν είχε ουσιαστικά τον Βεζένκοφ και στον περσινό τέταρτο τελικό της Α1 όταν και κερδίζοντας έγινε πρωταθλητής. Η απουσία δεν φάνηκε τότε και για τους ίδιους περίπου λόγους δεν φάνηκε πολύ και χθες. Χωρίς τον βασικό του σκόρερ το επιθετικό παιγνίδι βασίστηκε κυρίως στην περιφέρεια – ειδικά μάλιστα μετά το πρώτο δεκάλεπτο όταν και σίγησε επιθετικά ο καταπληκτικός στην αρχή Μιλουτίνοφ που είχε βάλει τους ψηλούς του ΠΑΟ στα καλάθια. Ο Μπαρτζώκας χρησιμοποίησε πολύ τον ΜακΚίσικ (που έχει παράδοση καλών εμφανίσεων με τον ΠΑΟ), κράτησε πολύ στο ματς τον ορεξάτο και καλό και στην άμυνα Τζόζεφ (από τον οποίο πήρε στην επίθεση 10 «πόντους χρυσάφι»), έδωσε στον Ντόρσεϊ και τον Φουρνιέ το δικαίωμα να βγουν συχνά από το σχήμα . Ο Γάλλος δεν ήταν καλός, αλλά ο Ντόρσεϊ έκανε την δουλειά και με το παραπάνω: ειδικά δυο τρίποντά του στο τέταρτο δεκάλεπτο, πριν την αποβολή του με πέμπτο φάουλ, έκριναν επί της ουσίας το ματς καθώς έδωσαν στον Ολυμπιακό μια διαφορά επτά πόντων όταν ο ΠΑΟ πλησίασε στο καλάθι.
Δεν φάνηκε και η απουσία του Γουόκαπ – άλλωστε χωρίς αυτόν και πέρυσι ο Ολυμπιακός είχε δώσει αρκετά ματς κατά κανόνα κερδίζοντας. Ο Μπαρτζώκας απόντος του αγαπημένου του παίκτη ζήτησε κάτι απλό: δουλειά στην άμυνα από πολλούς ώστε να μην φανεί η απουσία του. Σε αυτό τον τομέα είχε και πολύ καλές ιδέες, όπως το να παίξει ο Γουόρντ στο τέσσερα, κάτι που στο πρώτο ημίχρονο ειδικά βραχυκύκλωσε τελείως τον ΠΑΟ. Ο Γουόρντ με άμυνες και κλεψίματα δεν επέτρεψε στους περιφερειακούς του ΠΑΟ να πλησιάσουν και όταν χρειάστηκε στάθηκε καλά και απέναντι στον Χέις Ντέιβις την παρουσία του οποίου αυτή τη φορά ο Μπαρτζώκας είχε υπολογίσει. Κλειδί στο ματς και ότι στην επίθεση ο Νιλικίνα, ίσως ο MVP του χθεσινού παιγνιδιού, έδωσε πάρα πολλά. Η ιδέα του Αταμάν να τον αντιμετωπίσουν ειδικά στο πρώτο ημίχρονο, σαν να είναι ο Γουόκαπ, δίνοντάς του δηλαδή του κόσμου τους χώρους αποδείχτηκε κάκιστη. Ο Νιλικίνα δεν είχε ασίστ, (για αυτό και επιθετικά ο Ολυμπιακός παίρνει μετά το πρώτο δεκάλεπτο ελάχιστα από τα σέντερ του, που παίζουν μόνο άμυνα), αλλά έχει 8 πόντους στο διάστημα που στο πρώτο ημίχρονο ο Ολυμπιακός χτίζει το αβαντάζ του. Ξεφεύγοντας με 16 πόντους (38-22) ο Ολυμπιακός έβαλε από νωρίς τις βάσεις για τον θρίαμβό του. Η μόνη ερώτηση που τον συνόδευε ήταν αν θα άντεχαν οι περιφερειακοί του το βάρος του ματς. Η πολυφωνική του χθες επίθεση (ο Ολυμπιακός είχε δέκα σκόρερς) έκανε την δουλειά, έστω κι αν δεν βρέθηκε κανείς να βάλει πιο πολλούς από τους 13 του Ντόρσεϊ. Η ευστοχία στις βολές στο τέλος δεν άφησε να υπάρξουν επιθέσεις για ήρωες της μιας βραδιάς. Από το 73-66 (4,5 λεπτά πριν το τέλος) κι έπειτα ο Ολυμπιακός κάνει διαχείριση. Αψογη.
Τα ίδια αλλά διαφορετικά
Κι ο ΠΑΟ; Ο ΠΑΟ νόμιζε πως κερδίζοντας στον τελικό του κυπέλλου έχει βρει τον τρόπο για να πάρει τον αέρα του αιώνιου αντιπάλου του. Ο Αταμάν έκανε αρχικά ακόμα και τα ίδια τρικ: κράτησε για παράδειγμα τον Ντέιβις στον πάγκο σε όλο το πρώτο δεκάλεπτο. Επί της ουσίας έχασε το ματς στο πρώτο ημίχρονο όταν ο Ολυμπιακός έβγαλε από το ματς τους περιφερειακούς του. Ο Αταμάν επιστράτευσε μέχρι και τον Σορτς, έριξε νωρίς στο παιγνίδι τον Ρογκαβόπουλο, έβαλε πάλι στο 5 τον Μήτογλου για να σκοράρει από μακριά, αλλά δεν είχε στόχευση ούτε στην επίθεση, ούτε στην άμυνα. Στην άμυνα νόμιζες, ειδικά στο πρώτο ημίχρονο, πως ψάχνουν τον Βεζένκοφ για να τον μαρκάρουν και πως δεν φοβούνται τα μακρινά σουτ γιατί παίζει ο Γουόκαπ. Στο αντάρτικο μπάσκετ του Ολυμπιακού (πολλή πίεση, γρήγορος ρυθμός, ελάχιστα πικ εν ρολ αλλά πολύ ένας εναντίον ενός – και χάρη στον ΜακΚίσικ) ο Παναθηναϊκός είχε να αντιπαραβάλει μόνο τον Χουάντσο (που κάνει εντυπωσιακά πράγματα) και τον Ναν στο δεύτερο ημίχρονο, όταν ανέπνευσε από την πίεση του Τζόζεφ και του Νιλικίνα που προφανώς κουράστηκαν και λίγο.
Ο Αταμάν έχασε τον Φαρίντ, είδε τον Χόλμς να κάνει νωρίς φάουλ, δεν είχε παίκτη να βοηθήσει στο post και είδε την ομάδα του να χάνει και την μάχη των ριμπάουντ. Μια ομάδα που από την αρχή διαρκώς αλλάζει δεν μπορεί και να μην έχει προβλήματα ομοιογένειας. Ο Αταμάν περίμενε πιο πολλά από τους παίκτες που παίζουν πολύ αλλά με τον Σλούκα σχεδόν εκτός αγώνα παίκτης να βάλει τάξη δεν υπάρχει. Κι έτσι πήγε σε απλοποιήσεις.
Η βασική του ιδέα ήταν ότι ροκανίζοντας την διαφορά θα έχει στο τέταρτο δεκάλεπτο τον Ντέιβις ξεκούραστο και ικανό να χτυπήσει τον Γουόρντ και τον Πίτερς, και φυσικά τον Ναν έτοιμο να κάνει τα δικά του. Ο Ντέιβις όμως δεν είχε τίποτα εύκολο μπροστά του. Η συμμετοχή του είχε ως αποτέλεσμα να βγει (φορτωμένος με φάουλ βέβαια) ο Χουάντσο που ήταν ο καλύτερος του ΠΑΟ. Κι ο Ναν έρχεται από τραυματισμό και απραξία κι αυτό φαίνεται: πήρε τεχνική ποινή, ήταν νευρικός, έκλεισε το ματς κάνοντας ένα λάθος που καμία σχέση δεν έχει με την κλάση του. Ο Νάν έκανε βήματα σε μια από τις τελευταίες ευκαιρίες του ΠΑΟ να επιστρέψει. Κι ο ΠΑΟ, που δεν είχε αληθινούς διακριθέντες πέραν του Ισπανού και του ηρωϊκού Γκραντ, έκανε βήματα προς τα πίσω. Και τώρα τρέχει….
Πηγή: Karpetshow
