Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Ο Ολυμπιακός κερδίζοντας την Βιλερμπαν με 82-74 έφτασε και φέτος την κορυφή στην Ευρωλίγκα. Βοήθησαν σε αυτό οι ήττες της Φενέρ από την Μπάγερν Μονάχου (η ομάδα του Γιασκεβίτσιους έχει τρεις πλέον στην σειρά) και της Ρεάλ Μαδρίτης από την πεισματάρα Μπασκόνια που δεν ήταν αδιάφορη – κάθε νίκη απέναντί στη Βασιλισσα σε όποια κατάσταση κι αν βρίσκεται είναι μεγάλη. Ο ΠΑΟ έχασε από την Χάποελ Τελ Αβίβ στη Σόφια με 92-88. Η ήττα της Μπαρτσελόνα από την Ζαλγκίρις έκανε την ήττα για την ώρα βαθμολογικά μάλλον ανώδυνη, αλλά του μεγαλώνει την δυσκολία των ματς που ακολουθούν και που πρέπει να τα κερδίσει για να μπει στην εξάδα και να αποφύγει την ζόρικη διαδικασία που λέγεται play in. Για τον Ολυμπιακό αρχίζει να συζητιέται αν τον συμφέρει να τερματίσει πρώτος. Για τον ΠΑΟ πόσο περίπλοκη είναι η κατάσταση έτσι όπως έχει διαμορφωθεί.
Οι τρεις συνηθισμένοι λόγοι
Ο Ολυμπιακός με την Βιλερμπάν έκανε την δουλειά του και θύμισε πως γιατί, ενώ δυσκολεύεται εκτός έδρας με τους δώδεκα πρώτους της βαθμολογίας (έχει κερδίσει μόνο τον ΠΑΟ) κέρδισε φέτος στην ίδια συνθήκη σχεδόν όλους όσους βρίσκονται από την 14η θέση και κάτω. Στην πραγματικότητα αυτός κάνει το ίδιο ματς – αλλάζει μόνο σε ορισμένες περιπτώσεις η ένταση, πράγμα λογικό. Η διαφορά είναι τι κάνει ο αντίπαλος. Η Βιλερμπάν ήταν μαχητική, σοβαρή και βρήκε και δυο πρωταγωνιστές που την τράβηξαν: ο Αζινσά με 17 πόντους κει 5 τρίποντα και ο Ανγκόλα με 14 πόντους αξιοποίησαν μερικές από τις 9 ασίστ του Ερτέλ (που ξόδεψε στο πουθενά μια καριέρα που έπρεπε να είναι καλύτερη) και ταλαιπώρησαν λίγο την άμυνα του Ολυμπιακού. Αλλά η γαλλική ομάδα έχει όλες κι όλες 8 νίκες και δεν ξέρει να κερδίζει αντιπάλους καλύτερους: ο Ολυμπιακός παίρνοντας πολλά αυτή την φορά από τον Βεζένκοφ (και σταθερά σε όλο το ματς), αλλά και από το δίδυμο των ψηλών του (ο Μιλουτίνοφ έκανε ένα σπουδαίο παιγνίδι κι ο Χολ ήταν X Factror) έλεγχε το ματς συνεχώς. Όταν οι γηπεδούχοι μείωναν στους 5 πόντους στο τέταρτο δεκάλεπτο πάντα μια καλή επίθεση έδιωχνε κάθε άγχος πολύ πριν το ματς μπει στο τελευταίο δίλεπτο όταν και ο Ολυμπιακός συχνά μπερδεύεται. Η νίκη ήταν επαγγελματική. Και δημιούργησε και την ερώτηση αν τον Ολυμπιακό τον συμφέρει να τερματίσει πρώτος.
Μολονότι πιστεύω στην μεταφυσική στον αθλητισμό (τα μάτια μου έχουν δει πολλά ανεξήγητα…) δεν πιστεύω στην περίφημη κατάρα που τάχα μου κουβαλάει όποιος τερματίσει στην πρώτη θέση στην Ευρωλίγκα. Για ένα απλούστατο λόγο: γιατί οι αποτυχίες των ομάδων που έχουν τερματίσει πρώτες έχουν εξηγήσεις – δεν χρειάζεσαι εξορκιστές για την περίπτωσή τους. Ο λόγος της αποτυχίας είναι ότι πολύ συχνά μια πρωτιά φέρνει χαλάρωση – θυμάμαι κάποτε την ΤΣΣΚΑ να χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της αδυνατώντας να διαχειριστεί το πρώτο ματς έντασης που βρήκε μπροστά της μετά από καιρό. Ενας άλλος λόγος είναι ότι συχνά οι ομάδες που έχουν κυριαρχήσει στην κανονική περίοδο ξεχνάνε τι σημαίνει να κερδίζεις «κλειστά ματς», συνήθως γιατί τέτοια δεν έχουν δώσει: πάνε στο Final 4 απροετοίμαστες για την πιθανότητα. Ενας τρίτος λόγος είναι ότι συχνά οι ομάδες αυτές κουβαλάνε έπαρση: πιστεύουν πως όλοι θα παραμερίσουν – ειδικά αν έχουν περάσει κι εύκολα τα play off. Αλλά ο εφετινός Ολυμπιακός δεν διατρέχει κανένα τέτοιο κίνδυνο. Αν τερματίσει πρώτος θα το κάνει όχι γιατί έχει κυριαρχήσει αλλά γιατί σε μια αρκετά ισορροπημένη διοργάνωση βρήκε στην πορεία σταθερότητα στην έδρα του. Με άλλα λόγια δεν κινδυνεύει ούτε από χαλαρότητα, ούτε από αλαζονεία. Την δε συμπεριφορά του στα κλειστά ματς, όπως είναι συνήθως αυτά στο Final 4, πρέπει να την βελτιώσει είτε τερματίσει πρώτος, είτε τέταρτος.
Και υπάρχει και κάτι άλλο: υπάρχουν αποτυχίες του Ολυμπιακού και όταν αυτός δεν τερμάτισε πρώτος. Για να υπάρχουν κατάρες, πρέπει να υπάρχουν και σενάρια βολικά – στηριγμένα στην μεταφυσική: δεν τα βλέπω. Βλέπω πολλά ευχάριστα (το ξύπνημα του Ντάντα Χολ και την σταθερή πρόοδο του ΜακΚίσικ πχ) και βλέπω και διάφορα ανησυχητικά, όπως τον χθεσινό καυγά του Μπαρτζωκα με τον Ντόρσεϊ πχ. Που σαφώς και δεν έχει να κάνει με κάποια κατάρα, αλλά με τις γνωστές εντάσεις: όταν κάποιοι καυγαδίζουν δημόσια σπανίως φταίει μόνο ο ένας αλλά ποτέ αυτό δεν είναι καλό να συμβαίνει και μάλιστα στην διάρκεια ενός αγώνα.
Τα ζόρια του ΠΑΟ
Θα ζοριστεί κι ο ΠΑΟ στην συνέχεια μετά την ήττα από την Χάποελ Τελ Αβίβ. Κυρίως γιατί κάθε ήττα που έρχεται από λάθη σου πονάει λίγο παραπάνω κι αφήνει το είδος της ανασφάλειας που ο ΠΑΟ πρέπει να αποφύγει. Ο Παναθηναϊκός πιστοποιώντας την πρόοδό του, παρά τις απουσίες, έλεγχε το ματς μέχρι το τέταρτο δεκάλεπτο και φαινόταν πως θα το κερδίσει αφού συνήθως κλείνει τέτοια ματς καλά. Αν κάποιος το δει επιδερμικά το πράγμα θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το παιγνίδι το έχασε ο Ναν: αυτή τη φορά δυο – τρεις πρωτοβουλίες του ήταν τραβηγμένες και σε συνδυασμό και με μια αστοχία στο τρίποντο προκάλεσαν στο τέλος ένα επιθετικό μπούκωμα που πληρώθηκε ακριβά. Ο Ναν δεν σκοράρει ποτέ στα 4 τελευταία λεπτά κι ο ΠΑΟ μένει συνολικά άποντος στα 2 τελευταία, μετά από δυο βολές του Οσμάν. Αλλά η ήττα του έχει έρθει προηγουμένως όταν έχει επιτρέψει στην Χάποελ να γυρίσει από το -11: ο ΠΑΟ ήταν μπροστά με 80-69 8 λεπτά πριν το παιγνίδι τελειώσει.
Ο λόγος της επιστροφής της Χάπολελ ήταν ο σύνηθες: χωρίς τον Γκραντ η περιφερειακή άμυνα του Παναθηναϊκού ήταν κακή – ο Αταμάν έβγαλε τον Σορτς τον οποίο οι τυπικά γηπεδούχοι σημάδευαν αλλά το πράγμα έγινε μάλλον χειρότερο. Ο Ιτούδης στην πραγματικότητα έκανε αυτό που κάνει ο ΠΑΟ συνήθως: η ομάδα του έπαιξε σκληρή άμυνα μόνο στο τέταρτο δεκάλεπτο (η Χάποελ το κέρδισε με 26-13), έβγαλε μπροστά τους τρεις του γκαρντ (τον Τζόουνς, τον Μπράιαντ και κυρίως τον Μπλάκενεϊ) για να πάρουν επιθετικές πρωτοβουλίες και να κουράσουν τον Ναν και άφησε το τρίποντο σε παίκτες όπως ο Ντέιβις και ο Οσμαν ρισκάροντας. Του βγήκε – λίγο τζογαδόρικα. Αλλά και γιατί ο Αταμάν νόμιζε πως περιορίζοντας τον Οτούρου ο ΠΑΟ θα βρει άκρη.
Ενταση χρειάζεται
Ακούω πολλά για τις πιθανότητες του ΠΑΟ να βρεθεί στο play in κτλ. Προφανώς είναι κομβικό το ματς με την γεμάτη σκαμπανεβάσματα Μπαρτσελόνα από την οποία έχει χάσει και στην Αθήνα. Αν το κερδίσει θα μπει στην εξάδα, αν το χάσει μάλλον όχι. Αλλά πραγματικά αναρωτιέμαι αν για τον Παναθηναϊκό θα ήταν καλό να αποφύγει το play in. Όπως τον βλέπω αυτό που του χρειάζεται είναι να κερδίσει δύσκολα ματς, να αποκτήσει ηθικό χάρη σε νίκες και να βρει ένταση. Αν δεν μπορείς να φτάσεις στο final 4 κάνοντας πασαρέλα καλύτερα να επιχειρήσεις να το κάνεις περνώντας δια πυρός και σιδήρου.
Πηγή: Karpetshow
