Του Γιάννη Σερέτη
Συνέβη κι αυτό λοιπόν. Ο Παναθηναϊκός έγινε η πρώτη ελληνική ομάδα (ίσως και η πρώτη ομάδα παγκοσμίως!) που έφαγε σε 50 μέρες επτά γκολ από τον ίδιο παίκτη! Σε ποιον να το πεις και ποιος να το πιστέψει; Μόλις ένα μήνα μετά από την κωμικοτραγική εμφάνιση στην Τούμπα όπου ελέω Κότσαρη απέφυγε την τεσσάρα, την έφαγε την τεσσάρα από τον σεληνιασμένο Λούκα Γιόβιτς που ό,τι ακουμπούσε γινόταν χρυσός! Χειρότερος παίκτης τότε ο Γεντβάι; Χειρότερος παίκτης πάλι χθες στην OPAP Arena ο Γεντβάι: εξωπραγματικό, ανήκουστο, απίστευτο!
Η προοπτική να τον περάσει ο Λεβαδειακός στο τέλος της regular season είναι πλέον απολύτως ορατή, το αντιλαμβάνονται όλοι. Παίζει, άλλωστε, πολύ καλύτερο ποδόσφαιρο από τον Παναθηναϊκό, έχει τρομερή χημεία, έχει προπονητή και παίκτες με όραμα, σπίθα, κίνητρα. Εχει εκτός από ταλέντο και προσωπικότητες για το επίπεδο Λεβαδειακού που δεν έχει το Τριφύλλι για επίπεδο Παναθηναϊκού: Λοντίγκιν, Μάγκνουσον, Παλάσιος, Τσόκαϊ. Σούπερ όλοι οι πρώην του Τριφυλλιού!
Γιατί ο Μπενίτεθ συνεχίζει να κάνει δοκιμές…
Η ομάδα παίζει πλέον (μετά τον πρώτο μήνα Μπενίτεθ) χειρότερα από την περίοδο του Χρήστου Κόντη κι αυτό είναι πασιφανές. Στις μεταγραφές έχει ενισχυθεί με παίκτες που έχουν εξαιρετική προοπτική, αλλά δεν μπορούν από τώρα να κουβαλήσουν την ομάδα στις πλάτες τους. Και ο Μπενίτεθ συνεχίζει σε κάθε – μα σε κάθε παιχνίδι – τις δοκιμές, διότι απλώς… μπορεί!
Δεν είχε πρόβλημα να «χαραμίσει» τον Καλάμπρια σε δυο – τρία ματς ως αριστερό μπακ. Να βάλει πάλι τον Γεντβάι στόπερ και όχι τον βασικό αρχικά, Πάλμερ – Μπράουν ή τον Ινγκασον που είναι ικανότερος στον αέρα και ένας από τους παίκτες με το μεγαλύτερο αγωνιστικό εγωισμό και την πιο ισχυρή προσωπικότητα. Δεν είχε πρόβλημα να παίξει με τρεις στόπερ. Να βάλει τον Μπακασέτα «οκτάρι». Να παίξει 4-2-3-1, 4-3-3, 3-5-2. Δεν είχε πρόβλημα να βάλει τον Βιλένα! Να βάλει τον Κότσαρη. Να βάλει τον Μπόκο. Να κρατήσει την ομάδα του πίσω για να παίξει με αντεπιθέσεις ή να της δώσει εντολή για high press, όπως χθες, στο πρώτο ημίχρονο. Δεν έχει κανένα πρόβλημα να δοκιμάσει τα πάντα. Γιατί; Διότι στο πίσω μέρος του μυαλού του η εφετινή είναι για τον ίδιο μια «δοκιμαστική», «μεταβατική» περίοδος.
Το είχε πει και ο ίδιος, στη συνέντευξη του στη «La Reppublica», στις 2 Ιανουαρίου. «Είναι ένα πρότζεκτ δυόμισι ετών. Κανείς δεν μου ζητά να κερδίσω άμεσα: ο στόχος είναι να χτίσουμε και να κάνουμε ξανά την ομάδα ανταγωνιστική. Δεν ξέρω αν θα χρειαστούν μήνες ή ένας χρόνος, αλλά θα τα καταφέρουμε».
Χωρίς πίεση και απαιτήσεις, με πολλούς παίκτες που έχουν ημερομηνία λήξης
Αυτό του είχε πει ο Γιάννης Αλαφούζος. Δεν του είχε ζητήσει να κερδίσει άμεσα τίποτα. Πόσο λάθος ποδοσφαιρικά! Πόσο τεράστιο σφάλμα για ελληνική ομάδα να επαφίεται ένας ιδιοκτήτης στην… καλή θέληση και να μην βάζει πίεση στον προπονητή. Όχι πίεση απόλυσης. Πίεση κανονική, επαγγελματική, με απαιτήσεις σε απολύτως αποδεκτή και λογική βάση! Πίεση για τα αυτονόητα και το κάτι παραπάνω, όχι για να παίξει αυτός ο Παναθηναϊκός ξαφνικά «μπαλάρα» ή να κατακτήσει το Europa League!
Ούτως ή άλλως κάποιοι παίκτες του Παναθηναϊκού ήξεραν ότι βρίσκονταν στην πόρτα της εξόδου, ούτε ή άλλως όλοι γνωρίζουν ότι το μεγάλο ξεκαθάρισμα θα γίνει το καλοκαίρι. Περνάει κι αυτό το μήνυμα στον προπονητή από τον ιδιοκτήτη, περνάει εμμέσως και στους παίκτες μετά τον πρώτο μήνα που όλοι «στριμώχθηκαν» κάπως λόγω του διαμετρήματος του διάσημου προπονητή και μετά… όλα καλά!
Κι όλα αυτά, μάλιστα, σε τι είδους προπονητή; Έναν «soft» προς τους ποδοσφαιριστές, κόουτς, που δεν κόβει μέρα από την οκταήμερη εορταστική άδεια των Χριστουγέννων μετά την απογοητευτική εμφάνιση μικρής ομάδας στην Τούμπα, που δεν εισηγείται πρόστιμα, που δεν μιλάει σε αυστηρούς τόνους στην καθημερινότητα, που δεν κόβει ρεπό (μέχρι χθες). Έναν προπονητή που πιστεύει ότι σ΄ αυτό το ρόστερ από το οποίο λείπουν οι προσωπικότητες, το «μαστίγιο» θα τα έκανε όλα χειρότερα και δεν θα ερέθιζε το ποδοσφαιρικό φιλότιμο πολλών. Αμ, δε! Χειρότερα έγιναν όλα για τον Παναθηναϊκό με το «πατ, πατ» στην πλάτη και με το «χάιδεμα». Και τώρα δεν γυρίζει εύκολα το έργο!
Οταν υπερίσχυσε ο λόγος του Μπενίτεθ απέναντι στον ιδιοκτήτη
Διότι και ο Αλαφούζος προσπάθησε να το γυρίσει, αλλά έκανε πίσω: ακόμα ένα λάθος. Εξαλλος ήταν τη βραδιά του 2-2 στη Λάρισα με την ΑΕΛ, στο Κορωπί πήγε ξημερώματα, αλλά όταν του είπε ο Μπενίτεθ ότι δεν πρέπει ούτε να «κράξει», ούτε να βάλει πρόστιμο, έκανε πίσω! Τεράστια χαμένη ευκαιρία για τον ίδιο που χθες έβλεπε από τη σουίτα της OPAP Arena μαζί με τους διοικούντες και τον Αντίνο τον Γιόβιτς να κάνει πάρτι.
Και ίσως κάπου εκεί, στην επιστροφή προς το σπίτι, να αναλογιζόταν χθες βράδυ ο ιδιοκτήτης της ΠΑΕ πώς κατάφερε μέσα σε δύο χρόνια να μετατρέψει τον Παναθηναϊκό από μια ομάδα με όλη τη σημασία της λέξης που διεκδικούσε το πρωτάθλημα στην πιο αποτυχημένη βάσει μπάτζετ σεζόν της σύγχρονης ιστορίας του συλλόγου, να μάχεται με το Λεβαδειακό του φίλου του, Γιάννη Κομπότη για να τερματίσει τέταρτη, καμιά 15αριά βαθμούς πίσω από τις ομάδες που ο κανονικός Παναθηναϊκός πρέπει να ανταγωνίζεται.
Η μαύρη τρύπα, τα πέτρινα χρόνια και η αλλαγή όταν πουλήσει
Η ιστορική τεσσάρα από την ΑΕΚ είναι ένας επιπλέον κρίκος στη μακρά αλυσίδα των πέτρινων χρόνων και της «μαύρης τρύπας» στην ιστορία του Παναθηναϊκού από το 2012 και έπειτα. Σ’ αυτό το διάστημα είχε κινδυνεύσει με υποβιβασμό λόγω χρεών, κατά καιρούς ακόμα και με εξάρες από τον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟΚ. Από την Ενωση ποτέ! Εγινε κι αυτό στην περίοδο διακυβέρνησης του συλλόγου από έναν ποδοσφαιρικά αποτυχημένο μεγαλομέτοχο, στου οποίου τη θητεία ο Παναθηναϊκός μίκρυνε για διαφορετικούς ανά περιόδους λόγους τόσο πολύ ώστε να θεωρείται από όλους ως «τέταρτη» ομάδα στην Ελλάδα!
Αυτό δεν το είχε αισθανθεί, δεν το είχε βιώσει, δεν το είχε ζήσει στο πετσί της καμία γενιά οπαδών του Τριφυλλιού από τη γέννηση του συλλόγου. Το ζει επί Αλαφούζου, ο οποίος με τις αποφάσεις του σε όλα τα επίπεδα (προπονητές, τεχνικός διευθυντής, μεταγραφές κοκ) διέλυσε τον καλύτερο επί ημερών του Παναθηναϊκό μέσα σε 18 μήνες και φτου από την αρχή. Και όλο αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει μέχρι να αποφασίσει να παραδώσει τη σκυτάλη. Σε κάποιον όχι απαραιτήτως πλουσιότερο, αλλά σίγουρα πολύ ικανότερο στη λήψη αποφάσεων για έναν τόσο μεγάλο ελληνικό σύλλογο.
Πηγή: Gazzetta
