Επιλογή Σελίδας

Του Αλέξη Σπυρόπουλου

Αυτός ο νέος άνθρωπος που ανέλαβε στον Ολυμπιακό την ευθύνη μετά τον Πέντρο Μαρτίνς, εβδομάδα την εβδομάδα δείχνει πως είναι ένας φυσιολογικός προπονητής…του κανονικού ποδοσφαίρου. Από κάπου έπρεπε να αρχίσει τη δουλειά, και η step-by-step αίσθηση τον καθοδηγεί στο να βρει τη σωστή σειρά σε αυτό. Αντί να κάνει τρέλες, στη βιασύνη να εντυπωσιάσει και να αναδείξει αμέσως τη διαφορά σε σχέση με τον προκάτοχο. Η νορμάλ σειρά είναι πρώτα, από το εφετινό Χειρότερο, να επαναφέρει την ομάδα στο περσινό Κακό. Υστερα, να προσπαθήσει να το κάνει λίγο-λίγο καλύτερο. Πώς;
 

Ξεκινάς πάντοτε, από πίσω. Περιορίζεις τον κίνδυνο, μετά κοιτάζεις πώς θ’ ανεβείς και τι μπορείς να αρπάξεις στην άλλη άκρη του γηπέδου. Κάτι αχνοφάνηκε, στη Μπρατισλάβα. Κάτι επιβεβαιώθηκε, εν συνεχεία της Σλοβακίας, στην Κύπρο. Στη Σλοβακία, δεν έφαγε (όπως είχε φάει από τη Σλόβαν στο Καραϊσκάκη) φάσεις σε ανησυχητικό αριθμό. Εφαγε, στημένα. Φαίνεται πως επέμεινε, ο προπονητής, στο συγκεκριμένο κομμάτι. Πάλι μαν-του-μαν, στα κόρνερ. Πάλι ζώνη, στα φάουλ από πλάγια. Στη Λευκωσία, δεν έφαγε ούτε στημένα. Μένει να δούμε τη (σημαντική, κατά την εκτίμησή μου) λεπτομέρεια, εάν το μαν-του-μαν στα κόρνερ θα παραμείνει κανόνας και στους αγώνες με var. Είναι τελείως διαφορετικό, εκεί, στα σπρωξίματα και στα τραβήγματα, να αμύνεσαι υπό τη δαμόκλειο σπάθη του βίντεο.

Επίσης, προς το παρόν είναι σαφές πως η μοναδική δουλειά που οι Αφρικανοί στόπερ έχουν να κάνουν, είναι να διώχνουν τη μπάλα. Πράγμα που βέβαια αργότερα, στη μετάβαση από το κακό στο λίγο-λίγο καλύτερο, θα βγει. Δεν γίνεται να παίξεις απαιτητικό ποδόσφαιρο, με στόπερ που μόνο διώχνουν. Αλλ’ ακόμη τώρα, μπροστά υπάρχει μακρύς δρόμος ως το απαιτητικό. Προχωρώντας στο τερέν δε, το ντουέτο Μ’Βιλά στο έξι και Κούντε στο οκτώ είναι, για την όλη ισορροπία, ό,τι ασφαλέστερο διατίθεται στο ενεργό ρόστερ τούτη τη στιγμή. Ασφαλέστερο, σχετικά. Μία αβέβαιη, υπό πίεσιν, κοντινή πάσα του Κούντε στον Μ’Βιλά, μες στην πολυκοσμία έξω από την κόκκινη περιοχή, κόστισε κλέψιμο/σπόντα/γκολ. Οταν “περιορίζεις τον κίνδυνο”, θα υπάρχουν στην ατζέντα και οι άβολες στιγμές πολυκοσμίας κοντά στα καρέ.

Ο μονόδρομος ωστόσο, από πού ξεκινάς, είναι αυτός. Η λεπτή επέμβαση, ανόρθωσης της πληγωμένης αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησης του γκρουπ, αναγκαστικά περνά από τη συρρίκνωση των κινδύνων. Από ένα ρημαδιασμένο clean sheet. Το έλλειμμα, αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησης, ποτέ δεν έβγαζε μάτι τόσο, όσο στο πρώτο μισό του πρώτου ημιχρόνου με τον Απόλλωνα Λεμεσού. Ο Απόλλωνας είχε θάρρος ν’ ανεβεί ψηλά, στο γήπεδο. Αγνοια ρίσκου μάλλον, αν δούμε πόσο…απίθανα ψηλά ανέβαινε. Πόσο άνοιγε το γήπεδο. Και δεν καταλάβαμε, να έχουν την ιδιαίτερη ατομική ποιότητα (ή ένα άρτια δουλεμένο τρόπο παιγνιδιού) που θα “υποστήριζε” το θάρρος τους. Πήγαιναν πολύ, με τα μεγάλα διαγώνια ανοίγματα από τους σέντερ-μπακ ή και τον γκολκίπερ. Ωστε να βγουν σε καταστάσεις συνεργασίας στην επίθεση οι πλάγιοι, ο μπακ με τον εξτρέμ. Μεγάλα διαγώνια ανοίγματα αψηφώντας τον όγκο του Μπα και του Σισέ, έχουν αρκετή αφέλεια μέσα τους.

Μιλώντας για τη συνολική αυτοπεποίθηση, έκανε μπαμ πόσο ο Ολυμπιακός (απ’ τη μια στιγμή στην άλλη) νοητικά ξεμπλόκαρε μόλις βρήκε μέσα από ένα στοιχειώδες play Ζίνκερναγκελ/Ραμπτσούκ στην πτέρυγα, σε χώρους αυτοκτονικά ακάλυπτους για ομάδα που ήδη προηγείται ένα-μηδέν, το ένα-ένα. Ως εκείνη την ώρα, έπαιζαν οι άλλοι…μόνοι. Επειτα, πατώντας με μια κάποια ασφάλεια, έπιασε να παίζει και ο Ολυμπιακός. Κυρίως ο Ολυμπιακός. Εδώ, υπεισέρχεται η παράμετρος-Χουάνγκ. Ο Κορεάτης, ολόφρεσκος στο πληγωμένο γκρουπ, είναι άφθαρτος. Δίχως τα βαρίδια των άλλων, στην αυτοεκτίμηση. Το έβλεπες, στα 20-25 λεπτά που ο Απόλλωνας έπαιζε μονάχος. Ενα καθαρό δέκα ανάμεσα στις δύο τετράδες του κυπριακού 4-4-2, έβγαλε κάτι πάνω από ποιότητα. Εβγαλε, στην αντίξοη ροή, προσωπικότητα.

Ηθελε να κατευθύνει τα νήματα. Ζητούσε τη μπάλα με πλάτη, πήγαινε στη “δεύτερη μπάλα” με μέτωπο, συχνά χαμήλωνε στο οκτώ, οι πάσες ήταν καθαρές και σίγουρες, η άνεση και με τα δύο πόδια το ίδιο, ένας ποδοσφαιριστής που πείθει πως κάθε φορά ξέρει το αμέσως επόμενο “βήμα του παιγνιδιού” στο manual. Αυτά επαναλαμβάνω, στο διάστημα της ανυπαρξίας. Στο διάστημα που ο Ολυμπιακός ήλθε στο παιγνίδι, τότε ο τύπος άνοιξε όλο το ρεπερτόριο. Σε προσποιήσεις, σε αλλαγές κατεύθυνσης, σε ένα-δύο, ο Ασιάτης ενεργοποίησε το να κινηθεί καλύτερα ο όλος μηχανισμός. Ενορχήστρωσε στο πρώτο μισό του δεύτερου ημιχρόνου, το κρεσέντο που λογικά θα έπρεπε να αποφέρει στο ταμπλό το 1-2. Μόλις ο μαέστρος έφυγε, αυτομάτως σχόλασε η μουσική.

Με τον Χουάνγκ μέσα, εξελισσόταν παιγνίδι Γιουρόπα Λιγκ σε αληθινό επίπεδο Κόνφερενς Λιγκ. Με τον Χουάνγκ έξω, δεν τίθεται ζήτημα εάν ήταν Γιουρόπα ή Κόνφερενς. Ηταν πέρα ως πέρα, Ιντερτότο. Δεν είναι, να γελάει κανείς. Είναι να κλαις, πόσο στεγνό έχει γίνει το τοπίο. Εμφανίστηκε ένας ελαφρύς ποδοσφαιριστής, ταχύς στα πόδια και στη σκέψη, να μη ξεχάσω το ωραίο πάρσιμο στην πρώτη επαφή ανάμεσα στους κεντρικούς οπισθοφύλακες και το κρυστάλλινο τελείωμα στο γκολ, κατά βάσιν ένας elementary ποδοσφαιριστής του διεθνούς επιπέδου δηλαδή, και νιώσαμε σαν να είδαμε τον Μόντριτς αυτοπροσώπως.

Γιουρόπα ή Κόνφερενς, και να κλείσω με αυτό, για να ‘μαι ειλικρινής σε μεγάλο βαθμό το έχω αποδομήσει μες στο μυαλό μου. Πλέι-οφ Τσάμπιονς Λιγκ, ναι, αντιλαμβάνομαι το ύψιστο διακύβευμα. Οποιος παίζει, σκοτώνει για να περάσει σε όμιλο. Πλέι-οφ Κόνφερενς Λιγκ, επίσης το διακύβευμα είναι αντιληπτό. ‘Η περνάς σε όμιλο ή μένεις σπίτι. Αλλά πλέι-οφ Γιουρόπα Λιγκ; Το διακύβευμα εκπίπτει, στο να γίνεται εντελώς λάιτ. Είναι νοκ-άουτ…και δεν είναι νοκ-άουτ. Δέκα ζευγάρια, συνεχίζουν και οι είκοσι, μία διαδικασία διαλογής περισσότερο, μέσω της οποίας απλώς ρυθμίζεται η κατεύθυνση. Εσύ από δω (Γιουρόπα), εσύ από κει (Κόνφερενς). Δεν λέω πως το επίπεδο ανταγωνισμού είναι ακριβώς “ίσα κι όμοια”, Γιουρόπα με Κόνφερενς, εν τέλει δεν είναι και δραματικά διαφορετικό ωστόσο.

Εάν σήμερα βρεις στον δρόμο δέκα ποδοσφαιρόφιλους και τους ρωτήσεις, από τα ζευγάρια Αϊντραχτ-Ρέιντζερς και Ρόμα-Φέγενορντ, ποιο ήταν ο τελικός του Γιουρόπα Λιγκ και ποιο ο τελικός του Κόνφερενς Λιγκ, οι πέντε στους δέκα μπορεί να μπερδευτούν. Ενώ αν τους πεις Ρεάλ-Λίβερπουλ κανείς, και μη ποδοσφαιρόφιλος, δεν πρόκειται να μπερδευτεί. Ιδίως με την επινόηση του λεγόμενου champions path στο φορμάτ, Ολυμπιακός-Μακάμπι Χάιφα αναμετρήθηκαν ποιος θα συνεχίσει στο Τσάμπιονς Λιγκ και ενδέχεται να καταλήξουν…στον ίδιο όμιλο του Γιουρόπα Λιγκ. Ολυμπιακός-Σλόβαν σκοτώθηκαν ποιος θα συνεχίσει στο Γιουρόπα Λιγκ, και ενδέχεται να καταλήξουν στον ίδιο όμιλο του Κόνφερενς Λιγκ.

Την άλλη Πέμπτη, ο Ολυμπιακός παίρνει την οριστική κατεύθυνση. Από δω ή από κει. Είναι το έλασσον, σε ποια διοργάνωση θα παίξει. Το μείζον είναι, πώς θα παίξει στη διοργάνωση που θα φτάσει να παίξει. Είτε στη μία είτε στην άλλη, δεν θα φορέσει τη φανέλα του ο πραγματικός Μόντριτς.

Πηγή: sdna.gr

Pin It on Pinterest

Shares
Share This