Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Για μια φορά, ο κανόνας της βραδυάς στο Μάντσεστερ δεν ήταν ο συνήθης “χρυσός κανόνας” του καλού Ολυμπιακού. Δηλαδή, το μηδέν πίσω. Πρακτικά το μηδέν πίσω, εκεί με αυτούς, είναι μη ρεαλιστικό. Γι’ αυτή τη βραδυά, ο κανόνας ήταν διαφορετικός. Ηταν το…κανα-δυο μπροστά. Αφού ο Ολυμπιακός δεν βρήκε το ένα καν, πολύ περισσότερο τα δύο, δεν θα μπορούσε να έχει ουσιαστική πιθανότητα.
Σε αντίθεση με τον Σέρζιο Κονσεϊσάο, τον προπονητή της Πόρτο, που πήγε, εκεί με αυτούς στην πρεμιέρα του ομίλου, και “πείραξε” την ομάδα του μόνο και μόνο επειδή είχε ν’ αντιμετωπίσει τη Μάντσεστερ Σίτι, μου άρεσε ότι ο Πέντρο Μαρτίνς στην αντίστοιχη αποστολή οδήγησε τη δική του ομάδα με το business-as-usual πνεύμα. Πάμε να παίξουμε αυτό που είναι η ταυτότητά μας να παίζουμε.
Δεν είχε να κάνει με το 4-3-3 που είναι ο εδραιωμένος σχηματισμός de gala, δεν είχε να κάνει με την επιστροφή του Καμαρά ή με την απουσία του Φορτούνη, δεν είχε να κάνει με το εάν ο προπονητής έλυσε το δύσκολο δίλημμα εις βάρος του Μασούρα και υπέρ του Ραντζέλοβιτς που καταλαβαίνουμε πως είναι, ο Σέρβος, πιο…κωλόπαιδο για τέτοιες νύχτες, ποδοσφαιρικά μιλώντας, από τον δικό μας. Και γι’ αυτό κέρδισε άλλωστε, προ ημερών, την πρώτη κλήση του στην Εθνική ενόψει παιγνιδιού που κρίνει πρόκριση στο EURO.
Με τι είχε να κάνει, λοιπόν; Με τα προφανή (ομαδικά) ελλείμματα. Εντασης, συγκέντρωσης, σπιρτάδας. Με το ότι φαίνονταν, όλοι ευθύς εξαρχής, ένα κλικ πιο αργοί στη διεκδίκηση της κάθε μπάλας. Δεν θυμάμαι άλλη φορά επί Πέντρο Μαρτίνς, να κυριαρχήθηκε σε τέτοιο βαθμό ο Ολυμπιακός από αντίπαλο. Ούτε εναντίον της Μπάγερν! Η εικόνα έδειχνε τόσο κακή που ήταν αδύνατον…να μη βελτιωνόταν στο β’ ημίχρονο.
Βελτιώθηκε, πράγματι. Και συνδυάστηκε με το γεγονός ότι, εφόσον η Σίτι δεν είχε εξαργυρώσει την έως τότε κυριαρχία της παρά μόνο με 1-0, ύστερα έμοιαζε επιρρεπής να πανικοβληθεί μέσα σε μια στάλα νερό. Εβαζαν…μέσον, για να γίνει 1-1. Η ροή επέτρεψε στον Ολυμπιακό, ως το 80′ να πιστεύει. Αλλά με τέτοιες ομάδες είναι δυνατόν, να πιστεύεις κι όμως εν τέλει να ηττηθείς…πολύ. Η Ζάλτσμπουργκ ως το 79′, δεν πίστευε απλώς στην ισοπαλία. Είχε την ισοπαλία, με τη Μπάγερν. Και μετά, έφαγε τέσσερα!
Ποτέ δεν “αγόρασα την ιδέα” ότι ο Γουαρδιόλα θα προχωρούσε σε μαζικό rotation. Από Τρίτη με τον Ολυμπιακό σε Κυριακή με τη Λίβερπουλ, οι ημέρες είναι πολλές για να το χρειάζεται. Προλαβαίνει, ως και ρεπό να χαρίσει. Στην πράξη οι μόνοι οι οποίοι πήραν απαλλαγή ήταν οι δύο βασικοί στόπερ, ο Λαπόρτ και ο Ρούμπεν Ντίας, που παίζουν συνεχώς. Η Μάντσεστερ Σίτι διαθέτει το επίπεδο, εύκολα ή δύσκολα να βγάλει από την ατζέντα ένα παιγνίδι με τον Ολυμπιακό “πριν τη Λίβερπουλ” σαν να βγάζει μια τρίχα από το ζυμάρι. Αναλογικά, με τον ίδιο τρόπο που ο Ολυμπιακός βγάζει από τη δική του ατζέντα ένα παιγνίδι με τον Απόλλωνα “πριν τη Μάντσεστερ Σίτι”.
Ο Φεράν Τόρες, 20 ετών, με έβαλε στη λίστα των θαυμαστών του. Ενας αυθεντικός winger, ένας “εκκολαπτόμενος Χοακίν” έλεγαν στην Ισπανία, ένας έξω δεξιά που αποκτήθηκε επειδή έφυγε από τη Σίτι ο Σανέ, έδειξε τι καλό…εννιάρι μπορεί να είναι. Εδειξε, όχι σε μας απέξω. Εδειξε, στον Πεπ! Ο Καταλανός ομολόγησε ότι δεν είχε ιδέα, για τη συγκεκριμένη υψηλή δυνατότητα του Φεράν Τόρες.
Του την έμαθαν, οι τραυματισμοί του Αγουέρο και του Γκαμπριέλ Ζεζούς. Επίσης, του την έμαθε ότι απέναντι σε “κλειστούς” αντίπαλους προτιμά ο Πεπ να βάζει τον Στέρλιγκ, αντί στο εννέα, στο πλάι. Η ανάγκη είναι σπουδαία δασκάλα. Συμβαίνει και στους top. Πρώτα δίνεις ένα τσουβάλι λεφτά, έπειτα ανακαλύπτεις “καθ’ οδόν” τα πράγματα. Κι άμα είσαι ακομπλεξάριστος, το λες και δημοσίως. Τις προάλλες ο Κλοπ που συναίνεσε να ξοδευτούν ίσαμε πενήντα εκατομμύρια για τον Ντιόγκο Ζότα, είπε “δεν ήξερα ότι είναι τόσο καλός”.
Εν πάση περιπτώσει, Σίτι-Ολυμπιακός είναι αναμέτρηση ομάδων που η μία στοχεύει στο Τσάμπιονς Λιγκ, η άλλη ονειρεύεται το Τσάμπιονς Λιγκ. Αν θέλετε, η μία στοχεύει να αγοράσει τον Μέσι, έστω τον Μέσι 34 ετών, η άλλη αυτό δεν μπορεί ούτε να το ονειρευτεί. Από σήμερα το πρωί, μετά το 3-0, δεν αλλάζει κάτι. Η Σίτι συνεχίζει να στοχεύει, ο Ολυμπιακός συνεχίζει να ονειρεύεται.
Δεν είναι αυτό, ζήτημα. Ζήτημα παραμένει, ότι ο Ολυμπιακός 2020-21 εξακολουθεί να “χάνει” από τον Ολυμπιακό 2019-20. Η αίσθηση δε, είναι ότι πολύ δύσκολα…θα τον κερδίσει. Πιθανότατα ωστόσο, σκέφτομαι πάλι, η σύγκριση είναι αδόκιμη. Εως άδικη. Δεν γίνεται να ζυγίζει κανείς, ομάδα που έκανε κανονική θερινή προετοιμασία και ως τον Φεβρουάριο πήγαινε ανέμελη από ιούς και τεστ, με ομάδα που έκανε κάτι σαν θερινή προετοιμασία και το κάθε τεστ δεν ξέρει τι της ξημερώνει.
Πηγή: Sport DNA
