Επιλογή Σελίδας

Του Αλέξανδρου Σόμογλου

Ήταν μια συνέντευξη που συζητήθηκε όσο ελάχιστες το τελευταίο διάστημα στο χώρο του αθλητικού Τύπου. Προκάλεσε… σεισμικές αντιδράσεις, ακραία σχόλια, εκρήξεις στα social media. Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, με το προφανές!

Ας πούμε ένα μπράβο στα παιδιά που την πήραν. Τον Γιώργο Περπερίδη και τον Ηλία Καλλονά οι οποίοι επιμελήθηκαν το συγκεκριμένο θέμα στο Sport24. Επειδή το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι αμιγώς αθλητικό, δεν αφορά τόσο τις όποιες οπαδικές μας αντιπαραθέσεις, αλλά την ηθική της κοινωνίας μας, οφείλω να κάνω αυτό που δυστυχώς αποφεύγουν να κάνουν πολλοί συνάδελφοί και «συνάδελφοί» μου. Προτού σχολιάσω ένα θέμα που δημοσιεύτηκε σε κάποιο άλλο μέσο από αυτό που εργάζομαι, να αναφέρω και το μέσο και τους δημοσιογράφους στους οποίους οφείλεται ένα θέμα που ετοιμάζομαι να σχολιάσω.

Η συγκεκριμένη αναφορά αποτελεί το μίνιμουμ σεβασμού στη δουλειά ενός δημοσιογράφου. Και αν θέλουμε όλοι εμείς οι σχολιογράφοι (κατά άλλους «μυαλοπώληδες» του διαδικτύου) να κρίνουμε τη συμπεριφορά και τη νοοτροπία ενός άλλου ανθρώπου (όπως στην προκειμένη περίπτωση του Αλεξανδρή) θα πρέπει πρώτα να προασπίζουμε εμείς οι ίδιοι τους στοιχειώδεις κανόνες ηθικής και δεοντολογίας στο δική μας καθημερινότητα. Προχωράμε λοιπόν…

Το θάρρος της γνώμης καλύτερο από την υποκρισία
Περνάμε στον απόλυτο πρωταγωνιστή της χθεσινής μέρας: Τον Αλέξη Αλεξανδρή. Να ξεκαθαρίσω κάτι: Προτιμώ τους ανθρώπους που έχουν το θάρρος της γνώμης τους, από τους… δήθεν, που εκφράζουν άποψη με μοναδικό κριτήριο πως θα γίνουν συμπαθητικοί στον απέναντί τους. Ανεξαρτήτως αν συμφωνώ ή όχι μαζί τους, αναγνωρίζω την ειλικρίνειά τους και την προτιμώ χίλιες φορές από την υποκρισία.

Στα δικά μου μάτια το κύριο μήνυμα της συνέντευξης Αλεξανδρή δεν είναι μόνο αθλητικό, αλλά βαθιά κοινωνικό. «Εγώ παίζω για να κερδίσω. Είμαι ανταγωνιστικός ακόμα κι απέναντι στο παιδί μου. Αν θες να είσαι πρωταθλητής δεν υπάρχουν fair play και μ@λ@κίες. Θέλω να κερδίσω. Πώς θα κερδίσω; Με τον οποιοδήποτε τρόπο. Κλέβω ακόμα και το παιδί μου! Φέρνω έξι-πέντε στα ζάρια και του λέω πως έφερα εξάρες».

Τι έκανε με τα παραπάνω λόγια ο Αλεξανδρής; Αποτύπωσε τη φιλοσοφία του για το ποδόσφαιρο και τη ζωή με τον πιο ωμό τρόπο. Μια φιλοσοφία που τον συνόδευσε από τα πρώτα βήματα της ποδοσφαιρικής του καριέρας. Την ίδια τάση να ξεγελάει τους διαιτητές είχε από τα χρόνια που αγωνιζόταν στην ΑΕΚ (ρίξτε μια ματιά στο βίντεο και θα καταλάβετε τι εννοώ), την ίδια είχε όταν έβγαλε τα κιτρινόμαυρα και φόρεσε τα ερυθρόλευκα του Ολυμπιακού, την ίδια είχε στην εθνική Ελλάδος.

Ο Αλεξανδρής και ο Μαραντόνα…
Μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Ο Αλεξανδρής δεν είναι ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος αθλητής που προσπαθούσε στην καριέρα του να ξεγελάσει διαιτητές. Άλλωστε, ο ποδοσφαιριστής που κατά πολλούς δικαιούται τον τίτλο του «κορυφαίου παίκτη όλων των εποχών», ο Ντιέγκο Μαραντόνα, ήταν ο πλέον διάσημος υπηρέτης του δόγματος Αλεξανδρή: «Το μόνο που με νοιάζει είναι να κερδίζω, με οποιοδήποτε μέσο. Δεν με νοιάζει ποιον θα εξαπατήσω, αρκεί να κερδίσω».

Αυτός, φυσικά, είναι και ο λόγος για τον οποίο – στα δικά μου μάτια τουλάχιστον – ο χαρισματικός Αργεντίνος δεν μπορεί να έχει καμία απολύτως θέση σε οποιαδήποτε συζήτηση για την ανάδειξη του κορυφαίου ποδοσφαιριστή όλων των εποχών. Γιατί στα δικά μου μάτια ο αθλητισμός είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια φανταστική ντρίμπλα, από μια γκολάρα, από ένα Μουντιάλ. Η ενασχόληση με τον αθλητισμό και τον πρωταθλητισμό αποτελεί στάση ζωής. Προφανώς και έχω θαυμάσει γκολάρες του Μαραντόνα, προφανώς και έχω γράψει ύμνους για γκολάρες του Αλεξανδρή, ωστόσο οφείλω να στέκομαι πάντα αντίθετος στο δόγμα που πρεσβεύουν.

Κι αν, στεκόμουν αντίθετος – στη συγκεκριμένη φιλοσοφία – μια φορά από τα νεανικά μου χρόνια, οφείλω να το κάνω εκατό φορές, τώρα ως πατέρας.

Η ευθύνη ενός πατέρα
Ο πρωταθλητισμός, βλέπετε, δεν αφορά μόνο τον αθλητισμό, αφορά ολόκληρη την κοινωνία. Ο δρόμος προς την επιτυχία, περνά από πολλά και διαφορετικά μονοπάτια.

Και δυστυχώς το μονοπάτι της εξαπάτησης, της κοροϊδίας, της ανομίας, της έλλειψης σεβασμού προς τον διπλανό σου, είναι πολλές φορές το πιο σύντομο, το πιο ελκυστικό και καμιά φορά – δυστυχώς – το πιο αποτελεσματικό.  

Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι τι κάνει ένας πατέρας τη στιγμή που θα καθίσει μπροστά από τα μονοπάτια, έχοντας το παιδί του δίπλα του. Ποιο μονοπάτι θα του δείξει, ποια συμβουλή θα του δώσει.

Κι εκεί ο κάθε γονιός, ο κάθε πατέρας έρχεται αντιμέτωπος με τη μεγαλύτερη ευθύνη του. Δεν πρόκειται να κάνω υποδείξεις σε κανέναν. Έχω κάθε δικαίωμα, όμως, να καταγράψω τη δική μου οπτική. Και ως πατέρας οφείλω να στέκομαι πάντα απέναντι σε όποιο δόγμα επιχειρεί να πείσει το παιδί μου ότι στον πρωταθλητισμό δεν υπάρχουν κανόνες, δεν υπάρχουν όρια, δεν υπάρχει σεβασμός, δεν υπάρχει ηθική.

Η έλλειψη σεβασμού του ενός ανθρώπου προς τον συνάνθρωπό του, η διαρκής προσπάθεια αναρρίχησης στο κοινωνικό στάτους κβο με κάθε μέσο, η κουτοπονηριά και το ψέμα, αποτελούν δυστυχώς φαινόμενα που δεν συναντάμε μόνο στον ελληνικό αθλητισμό, αλλά στο σύνολο της ελληνικής κοινωνίας. Κι αν θέλετε, αποτελούν και εξήγηση για τους λόγους που έφεραν την Ελλάδα στη σημερινή πραγματικότητα.

Και αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, η επιλογή του «πρωταθλητισμού με κάθε μέσο» ηχεί πολλές φορές ως… σαγηνευτική Σειρήνα στα αφτιά μας. Πολλές φορές οι δυσκολίες και οι ανάγκες της ζωής σε ωθούν να κοροϊδέψεις, να παραπλανήσεις, να καταπατήσεις την ηθική σου για να πετύχεις ή να επιβιώσεις. Σ’ αυτές τις στιγμές η ευθύνη ενός πατέρα μεγαλώνει ακόμη περισσότερο.

Το δικαίωμα του Αλεξανδρή και το δικαίωμα ενός πατέρα που διαφωνεί μαζί του
Ο Αλέξης Αλεξανδρής, λοιπόν, ήταν πέρα ως πέρα αληθινός και ειλικρινής σε αυτά που είπε. Όπως όμως, έχει το δικαίωμα ο παλαίμαχος Έλληνας επιθετικός να δηλώνει περήφανος για τη φιλοσοφία του, έτσι και εγώ έχω το δικαίωμα να προσπαθήσω να πείσω όσο περισσότερα νέα παιδιά γίνεται, ότι το «δόγμα Αλεξανδρή» είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο για την κοινωνία μας. Και δεν θα σταματήσω να το κάνω, αδιαφορώντας για το χρώμα της φανέλας που φοράει ο κάθε Αλεξανδρής.

Πηγή: Sport DNA

Pin It on Pinterest

Shares
Share This