Επιλογή Σελίδας

Ο,τι είδαμε (από ποδόσφαιρο στο EURO 2024), το είδαμε. Τα 48 ματς, όσο σοφούς ήταν να μας κάνουν, μας έκαναν. Δεν εκκρεμεί κάτι άλλο στο παιγνίδι, για να το περιμένουμε στα 2+1 ματς στο φινάλε. Μένει μόνο, να μάθουμε ποιοι θα κατακτήσουν το τρόπαιο την Κυριακή. Αλλ’ αυτό, είναι αποτέλεσμα. Δεν είναι παιγνίδι.

Στη συζήτηση για το παιγνίδι, επανήλθε η πιο άσχημη λέξη. Boring. Βαρετό. Ορισμένοι προπονητές, ο Ντεσάν, ο Σάουθγκεϊτ, ενοχλήθηκαν. Αντανακλαστικά απέναντι στην επίκριση, θέλησαν να προστατεύσουν τον εαυτό τους. Τις επιλογές τους. Τα γκρουπ. “Αμα δεν σας αρέσει, μη το βλέπετε”. Μια ανώμαλη αντίδραση. Γιατί κανείς δεν είπε boring τη Γαλλία πριν ενάμισι χρόνο στο Παγκόσμιο Κύπελλο, και την είπαν boring τώρα; Γιατί κανείς δεν είπε boring την Αγγλία πριν τρία χρόνια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, και την είπαν boring τώρα; Μήπως απλώς, επειδή τότε δεν ήταν boring ενώ τώρα είναι; Ο Ρονάλντο το δήλωσε, προτού εκκινήσουν και το Γιούρο και το Κόπα Αμέρικα. “Εχει γίνει ανιαρό πλέον, να βλέπεις δύο ώρες ποδόσφαιρο. Προτιμώ να βλέπω πέντε ώρες τένις”. Σοκαριστικό. Και ατυχώς, αληθές. Ο Μπιέλσα προ ημερών, τον ακολούθησε στην ίδια προφητεία. Ενα τέτοιο ποδόσφαιρο, σε βάθος χρόνου δεν θα το ακολουθούν πολλοί.

Οσοι ακολουθούν το EURO 2024, βλέπουν ένα γκολ ανά σαράντα λεπτά. ‘Η 2,25 γκολ ανά αγώνα. Ολίγον. Εως ασύμφορο! Στο Κατάρ, ο αντίστοιχος αριθμός ήταν 2,69 (γκολ ανά αγώνα). Στο προηγούμενο Γιούρο, ο μέσος όρος έφτασε στο 2,78. Στη Ρωσία το 2018, ήταν 2,64. Εδώ, για την ώρα έχουμε δει πέντε παρατάσεις. Πέντε παρατάσεις, είναι 150 λεπτά ποδόσφαιρο. Δυόμισι ώρες…από τη ζωή μας. Τις αφιερώσαμε, και πήραμε πίσω δύο γκολ, του Κέιν και του Μερίνο, ένα γκολ ανά 75 λεπτά. Παντελώς ασύμφορο. Η αυτόματη σκέψη είναι, μήπως το έχουν δει καλύτερα στο Κόπα Αμέρικα και πηγαίνουν, παραλείποντας την άσκοπη παράταση, απευθείας στα πέναλτι.

Για την ακρίβεια, οι αυτόματες σκέψεις είναι περισσότερες από μία. Οσοι νοιάζονται για το Ωραίο Παιγνίδι, όχι για τα παράπλευρα του Ωραίου Παιγνιδιού, ο δρόμος μπροστά είναι ο εξής ένας. Η περαιτέρω ενιαιοποίηση του παγκόσμιου καλενταριού. Μουντιάλ, Γιούρο, Κόπα Αμέρικα, Κόπα Αφρικα, Ασιατικό, όλα Δεκέμβριο. Ενας τρόπος, για να γλιτώνουν τα ευρωπαϊκά κλαμπ τη συνήθη, στη μέση της σεζόν, αφαίμαξη των Αφρικανών και των Ασιατών ποδοσφαιριστών τους. Η σύγκριση με το Qatar 2022, έρχεται αβίαστη. Δεν υπάρχει στον κόσμο ποδοσφαιριστής να μη προσυπογράψει, περισσότερη δουλειά τον (γεμάτο) χειμώνα και περισσότερη ξεκούραση το (ελεύθερο) καλοκαίρι.

Μιλώντας για τα ολίγα γκολ, το EURO 2024 είναι ο καταποντισμός των σέντερ-φορ. Η απαίτηση του ρόλου, έχει γίνει υπεράνθρωπη. Οι σέντερ-φορ πρέπει να τα κάνουν (να συμμετέχουν σε) όλα. Κι αφού τα κάνουν (και συμμετέχουν σε) όλα, πρέπει να ‘ναι και φρέσκοι την κρίσιμη στιγμή για να βάλουν τη μπάλα μέσα. Αν δεν είσαι φρέσκος, δεν τη βάζεις μέσα ποτέ. Σε ένα πείραμα πιθανής ιδανικής ενδεκάδας του EURO 2024, ποιος θα ήταν το εννιάρι μας; Σε πρότερες διοργανώσεις, ήταν κάμποσοι και δεν ξέραμε ποιον να διαλέξουμε και ποιον να αφήσουμε. Σε αυτή τη διοργάνωση;

Πάμε στην κρέμα. Χάφερτς, Μοράτα, Σκαμάκα, Κέιν, Ντεπάι, Τουράμ, Λουκάκου, Κριστιάνο Ρονάλντο. Ποιος; Κανείς. Ας κατεβούμε, ένα επίπεδο. Εμπόλο, Μπούντιμιρ, Σέσκο, Χόιλουντ, Αρνάουτοβιτς, Ντόβμπικ, Σικ, Μίτροβιτς. Ποιος; Κανείς. Ας κατεβούμε…δύο επίπεδα. Ανταμς, Βάργκα, Μπρόγια, Μπούκσα, Μπόζενικ, Ντραγκούς, Τζενκ. Ποιος; Κανείς. Πολύ φοβάμαι (και το εννοώ, το ρήμα) πως θα καταλήξουμε ότι ο σέντερ-φορ που έπαιξε καλύτερα από κάθε άλλον το ποδόσφαιρό του για την ομάδα του σε αυτές τις ημέρες του EURO 2024, ήταν ο Μικαουτάτζε! Και αυτός πάλι, ο Γεωργιανός, σε ένα μοτίβο. Μία συνθήκη. Στο ανοιχτό γήπεδο. Εκ του ενός (αντιλαμβάνεται κανείς) το όλον.

Ο,τι ήταν να καταλάβουμε λοιπόν, ήδη το έχουμε καταλάβει. Φτάνουμε απόψε, σε ημιτελικό Γαλλία-Ισπανία. Το φαβορί, πριν τη διοργάνωση. Και η ομάδα, που έγινε φαβορί στη ροή της διοργάνωσης. Φυσικά ήταν φαβορί, η Γαλλία. Στις τελευταίες τέσσερις εμφανίσεις της, στις τρεις (2016, 2018, 2022) έπαιξε τελικό. Φυσικά δεν ήταν φαβορί, αν κοιτάξουμε από τι ερχόταν, η Ισπανία. Ερχόταν από τέσσερα διαδοχικά νοκ-άουτ, τρεις φορές (2022 Μαρόκο, 2018 Ρωσία, 2016 Ιταλία) στους “16” και μία φορά (2021 Ιταλία) σε ημιτελικό. Πριν από αυτά δε, το 2014 δεν πέρασε καν τον όμιλο (πίσω από Ολλανδία και Χιλή).

Ο κανόνας είναι ότι οι Εθνικές Ομάδες αντλούν προπονητές από τη δεξαμενή του ποδοσφαίρου συλλόγων, με πρώτιστο καθήκον να διαχειρίζονται αυτοί τις ισορροπίες και τα (υπερ)εγώ. Η Ισπανία είναι η εξαίρεση, και γι’ αυτό έγινε φαβορί καθ’ οδόν, διότι (εκτός από τους παίκτες της) έπλασε αυτή, και εξέλιξε, δεν τον βρήκε κάπου έτοιμο, και τον προπονητή της. Ο προπονητής της Ισπανίας, δεν είναι προπονητής του ισπανικού επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Είναι προπονητής, της ισπανικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας. Ακόμη καλύτερα, προπονητής της ισπανικής διαδικασίας παραγωγής.

Οπως οι παίκτες ήταν κάποτε του U-19 επιπέδου, ύστερα του U-21, μετά του U-23, και σήμερα είναι Ανδρες, εξίσου ο προπονητής ήταν κάποτε του U-19, ύστερα του U-21, μετά του U-23, σήμερα του ανδρικού. Το 2015 στην ημετέρα Κατερίνη, εκπαίδευσε U-19 να κατακτήσουν ευρωπαϊκό. Το 2019 στο Ούντινε, εκπαίδευσε U-21 να κατακτήσουν ευρωπαϊκό. Το 2021 στη Γιοκοχάμα, οδήγησε U-23 σε ασημένιο ολυμπιακό μετάλλιο. Το 2023, οδήγησε Ανδρες σε τρόπαιο Nations League. Το 2024, τους έφερε ως εδώ. Ισως, θα φανεί το βράδι, ακόμη παραπέρα. 

Μπορεί ο Ντε Λα Φουέντε, αύριο-μεθαύριο να θελήσει να εργαστεί σε κλαμπ και να μη φτουρήσει. Μια φορά που το ‘κανε στον ίδιο τον τόπο του, στη Χώρα των Βάσκων, άντεξε στη Ντεπορτίβο Αλαβές…έντεκα ματς. Μπορεί, δεν το ξέρουμε. Στο EURO 2024 όμως, υπάρχει αυτό που ξέρουμε. Οτι αφήνει αποτύπωμα, όσο κανείς συνάδελφός του. Το αποτύπωμα είναι, όχι μία κάποιου είδους διαχείριση. Είναι, ο τρόπος που έχει η ομάδα του για να παίζει το ποδόσφαιρό της. Οι αρχές του παιγνιδιού της. Πρέπει δε, να του ήταν…και πολύ εύκολο. Από την Κατερίνη ακόμη, ο Ρόδρι και ο Μερίνο ήταν τα εξάρια του. Ως το Ούντινε είχαν μπει ο Φαμπιάν, ο Ντάνι Ολμο, ο Ογιαρθάμπαλ. Ως τη Γιοκοχάμα ενσωματώθηκαν (στον “τρόπο”) ο Κουκουρέγια, ο Θουμπιμέντι, ο Πέδρι. Και σε όλα αυτά, από την Κατερίνη ως το Ούντινε κι από τη Γιοκοχάμα ως το Nations League, ο Ουνάι Σιμόν ήταν πάντοτε, ο τερματοφύλακας, εκεί. 

Αυτή είναι η “διαφορά” της Ισπανίας, και αυτό “κάνει διαφορά” στην Ισπανία. Στο παιγνίδι της Ισπανίας. Καθόλου boring! Αν κάνει διαφορά και στο αποτέλεσμα, θα δούμε.  

Πηγή: Sdna

Pin It on Pinterest

Shares
Share This